نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٢

قطع كرده و بعضى حفظ كرده اند. در اين صورت اگر تمام افراد بطور يكسان از شفاعت بهره‌مند شوند، ظلم است؛ اما اگرگناهان سبكتر مورد عفو قرار گيرد، مومن گناهكار مورد رحمت وعطوفت واقع شود و كافر بى نصيب گردد عين عدل و حكمت است.
شبهه سوم‌ شفاعت موجب جرأت بر گناه است. مى گويند: شفاعت باعث تجرّى (جرأت) مردم بر گناهان و وادار نمودن آنها به هتك حرمت الهى مى شود واين باهدفى كه در تشريع احكام و قوانين الهى بوده منافات دارد.
پاسخ: اولًا چنين اشكالى در مورد شفاعت، در مورد توبه نيز راه دارد؛ زيرا ممكن است گنهكاران با توجه به توبه پذيرى خدا به گناه آلوده شوند؛ بدان اميد كه خدا توبه آنان را بپذيرد؛ طبعاً اعتقاد به توبه براى همه مسلمانان و بلكه همه اديان، اصلى مسلّم است. هر پاسخى كه آنجا داده شود، براى شفاعت نيز مناسب است.
ثانياً وعده شفاعت در صورتى باعث مى شود كه مردم نسبت به انجام معصيت و نافرمانى خدا جرأت پيدا كنند، كه گناهكار مطمئن باشد كه گناه او مورد شفاعت قرار مى گيرد، يا اينكه اعلان شود كه گروه معيّن از گناهكاران يا همه معصيتكاران مسلمان نسبت به هيچ گناهى مورد مؤاخذه قرار نگرفته و شفاعت مى‌شوند در حالى كه چنين خاطر جمعى به كسى داده نشده و يكى از اسرار وابسته نمودن شفاعت به اذن خدا همين است كه از آن سوء استفاده نشود. بنابراين، اگر شفاعت درست بيان شود، جرأت بر گناه پديد نمى آورد، امّا از طرف ديگر، وعده شفاعت احتمالى روزنه اميدى در دل گناهكار ايجاد مى كند و او را از در غلطيدن در فساد بيشتر نجات‌ مى‌دهد و در تربيت، سازندگى و سعادت او مؤثر است، چرا كه يأس از رحمت الهى از