نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٠

خلاصه درس‌ دانشمندان و امت اسلام بر وقوع شفاعت در قيامت اتفاق دارند.
شفاعت از مادّه «شفع» به معناى «جفت» اين است كه شفيع در روز قيامت ضميمه گنهكار مى شود و او را از آتش جهنم نجات مى دهد يا مومن را به مرتبه بالاترى از اجر مى رساند.
آياتى كه شفاعت را اثبات مى كند، دو دسته است: يك دسته آن را براى خداوند اثبات ميكند. دسته دوم آن را براى غير خداوند امّا به اذن او اثبات مى‌كند.
اوّلين شبهه در مورد شفاعت اين است كه آيات ديگر، وقوع شفاعت را در قيامت نفى مى كند يا مى گويد شفاعت سود ندارد.
جواب اين است كه مقتضاى جمع بين آيات اثبات كننده شفاعت با اين گونه آياتى كه آن را نفى مى كند اين است كه بگوييم: شفاعت اصالتاً از آن خداست و اين گونه نيست كه ولو خداوند نخواهد، كسى بتواند شفاعت كند امّا كسانى به اذن او شفاعت خواهند كرد پس آن آيات، شفاعت استقلالى را نفى مى كند.
و امّا آياتى كه بر بى فايده بودن شفاعت دلالت دارد، جوابش اين است كه اين گونه آيات اصل وقوع شفاعت را اثبات مى كند، جز اين كه مى گويد گروه خاصى از مجرمان از آن سودى نمى برند.
پرسش‌ ١- معنا وحقيقت شفاعت چيست؟
٢- چه آياتى شفاعت را اثبات مى كند؟
٣- پاسخ استدلال به آياتى كه شفاعت را بطور كلى نفى مى كند، چيست؟
٤- پاسخ استدلال به آياتى كه مى گويد شفاعت سودى ندارد چيست؟