نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤

تربيت تعداد كم نيز امرى عاقلانه و عقل پسند است و حكمت الهى نيز همين را اقتضا مى كند.
فرستادن پيامبران براى اتمام حجّت نسبت به افرادى كه دعوت آنها را قبول نكرده اند نيز ضرورى و لازم است تا در قيامت هنگامى كه در آتش شقاوت، عصيان وتكذيب انبيا گرفتار شدند، جاى عذر و بهانه اى نداشته باشند و نگويند اگر رسولى براى ما فرستاده مى شد ما به اين روز نمى افتاديم. قرآن اين حقيقت را چنين بيان مى كند:
«وَلكِنَّا كُنَّا مُرْسِلينَ ... وَ لكِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً ما اتيهُمْ مِنْ نَذيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ وَلَوْلا انْ تُصيبَهُمْ مُصيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ ايْديهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنا لَوْلا ارْسَلْتَ الَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ اياتِكَ وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ» «١» ولى ما بوديم كه پيامبرانى فرستاديم ... ولكن اين رحمتى است از جانب پروردگارت تا مردمى را كه پيش از تو بيم دهنده اى نداشتند، بيم دهى. باشد كه پند پذير شوند. تا چون به سبب اعمالى كه مرتكب شده اند، مصيبتى به آنها رسد، نگويند: اى پروردگار ما! چرا پيامبرى بر مانفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم و از مؤمنان باشيم؟
بنابراين، نه تنها، فرستادن انبيا بيهوده و محال نيست بلكه لازم و ضرورى است؛ زيرا براى عدّه اى موجب سعادت وكمال وبراى عدّه اى حجت است.
شبهه چهارم‌ هدايت و گمراهى افراد به دست خداست، خدا كه هر كه را بخواهد هدايت مى‌كند و هر كه را بخواهد گمراه مى‌سازد، انبيا هم هيچ تأثيرى در هدايت بشر نخواهند داشت، بنابراين، براى فرستادن آنان وجه معقولى وجود ندارد.
پاسخ:
هدايت در دو مرحله صورت مى گيرد: هدايت عمومى و هدايت خاص، خدا هدايت عمومى را به وسيله ارسال انبيا و كتابهاى آسمانى و هشدارها واعلام خطرها در دسترس همه بشر قرار مى دهد و راه و چاه را به آنان نشان مى دهد؛ اين جاست كه بشر