نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦

درس پنجم: يگانگى خداوند و شبهه ثنويت‌ مقدمه‌ نقطه مشترك بين تمام اديان آسمانى، دعوت به توحيد است و هر پيامبرى با مظاهر شرك و طاغوت زمان خودش، مبارزه كرده است. دين اسلام، به عنوان كاملترين اديان، استدلالها و حقايق بسيار عالى و لطيفى را در زمينه توحيد خداوند، ارائه نموده وخدا را از داشتن هر گونه مانند و شريكى منزه دانسته است و فرموده تمام جهان هستى، از او سرچشمه گرفته و آفريده اوست.
«قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَىْ‌ءٍ» «١» (پيامبر) بگو: كه تنها خداوند، آفريدگار همه چيز است.
در عصريكه اسلام ظهور كرد، عربها به بت پرستى و عدّه اى از نياكان ما در ايران باستان، به شرك مبتلا بودند و به دو مبدأ و آفريدگار، اعتقاد داشتند. اسلام آمد و مردم را به تفكّر و تدبّر دعوت نمود واز تقليد كوركورانه و بى دليل، بازداشت و عقده هاى فكرى بشر را در زمينه آفريدگار جهان، گشود و به توحيد ذاتى، توحيد در خالقيت، توحيد در ربوبيت و توحيد در عبادت، دعوت نمود، زيرا هدف از بعثت تمام انبيا، خارج كردن بندگان از عبادت غير خدا و رو آوردن به خداست و بدون توحيد در عبادت و پرستش، توحيد انسان، كامل نبوده و ناقص است، همان طورى كه توحيد در عبادت و پرستش، بدون توحيد در ذات، خالقيّت و ربوبيّت كافى نيست.
پيامبر اسلام (ص) سه سال تمام فقط روى طرح كلمه «لا الهَ الَّا اللَّهُ» پافشارى كرد، زيرا مى خواست بفهماند كه روح دين مرا، توحيد تشكيل مى دهد و تنها مؤثر در پيدايش حوادث جهان، خداوند متعال است و تمام اسباب و علل، به اراده و اذن او بر مى‌گردند.
واژه توحيد توحيد در مورد خداوند، به معناى يكى دانستن و يگانه شمردن از نظر ذات، آفرينش، كارگردانى جهان و پرستش است.
دليل عقلى بر توحيد مطالعه جهان آفرينش، پيوستگى و ارتباط شگفت آور موجودات، انسان رابه يك‌