نمى‌شد و زنانش شوهر نمى‌كردند. سوگند به خدا پدرم طعم مرگ را چشيد آن سان كه على بن ابى طالب چشيد. «١» در كوير لوت‌ خط سير امام (ع) از اهواز تا نيشابور به اختلاف نوشته شده است. ظاهراً آن حضرت پس‌از ترك اهواز از مسير رامهرمز، اصطخر، يزد و طبس به سمت نيشابور حركت كرده‌است.
كاروان امام (ع) به هنگام عبور از كوير لوت- كه از پهناورترين و خطرناكترين كويرهاى جهان به شمار مى‌رفت و قصبه‌ها و آباديهاى بسيار كمى داشت و افرادى انگشت شمار راههاى ارتباطى آن رامى‌شناختند- دچار بى‌آبى و تشنگى سختى شدند؛ بگونه‌اى كه نزديك بود همه آنان با چهارپايانشان از فرط تشنگى تلف شوند.
در اين هنگام امام (ع) جهتى را نشان داد و فرمود: چشمه‌اى در آن سوى هست، بدانجا برويد. افراد به آن سمت كه امام فرموده بود رفتند و به آب گوارايى بر خوردند و از مرگ نجات پيدا كردند. وقتى براى بار دوم- به دستور امام (ع)- در طلب آب به آنجا رفتند اثرى از چشمه نديدند. «٢» در نيشابور موكب امام رضا (ع) هنگام ورود به نيشابور- كه در آن زمان از شهرهاى آباد و پرجمعيت بود و مركز علم و فرهنگ و پايگاه اهل حديث به شمار مى‌رفت- با استقبال گرم انبوه علاقمندان و دانش دوستان روبه رو شد. ابو زَرْعَه و محمد بن اسلم طوسى دو تن از رجال علم و حافظان حديث در وسط خيابان جلوى موكب امام (ع) را گرفته عرض كردند:
اى بزرگوار، فرزند بزرگواران، اى پيشوا و فرزند پيشوايان، اى سلاله پاك و اى يادگار شجره نبوّت! تو را به حق پدران پاك و دودمان بزرگوارت، چهره مباركت را بر ما بنمايان و از پدرانت براى ما حديثى نقل كن.