داشت پرسيد: جانم به فدايت! بسيار مايلم بدانم موقعيت و منزلتم نزد تو چگونه است؟
حضرت فرمود: «انْظُرْ كَيْفَ انَا عِنْدَكَ» (به نفست مراجعه كن و) ببين من نزد تو چه موقعيّت و منزلتى دارم. «١» ٢- و نيز او گويد:
به امام رضا (ع) عرض كردم: مرا از دعا فراموش نكنيد. فرمود: آيا مى‌پندارى تو را فراموش كنم؟
من در انديشه فرو رفتم و با خود گفتم: او براى پيروانش دعا مى‌كند. من هم جزو شيعيانش هستم. (از اين جهت در پاسخ) گفتم: نه. شما مرا فراموش نمى‌كنيد.
فرمود: از كجا اين را دانستى؟
گفتم: من از شيعيان شما هستم. شما هم كه براى آنها دعا مى‌كنيد (در نتيجه براى من هم دعا مى‌كنيد).
حضرت فرمود: آيا جز اين، چيز ديگرى مى‌دانى؟ گفتم: نه. فرمود:
«اذا أَرَدْتَ انْ تَعْلَمَ مالَكَ عِنْدى‌، فَانْظُرْ الى مالى‌ عِنْدَكَ» وقتى خواستى بدانى نزد من چه جايگاه و موقعيّتى دارى، (بر نفست رجوع كن و) بنگر: من نزد تو چه جايگاه و منزلتى دارم. «٢» ملاحظه: معيارى كه امام (ع) در اين دو روايت ارائه داده است يك معيار اساسى و همگانى است و هر كس در هر جا و در هر شرايطى مى‌تواند خود را بدان محك بزند.
ميزان محبوبيّت و مقبوليّت او نزد امام زمانش كه هر هفته دو بار- روزهاى دوشنبه و پنج شنبه- اعمالش به محضر آن گرامى عرضه مى‌شود، به ميزان ارج و منزلتى است كه حجة بن الحسن (عج) نزد او دارد.
اگر شيعه‌اى در اين دوران (غيبت كبرى) به وظايف شرعى خود- كه زمينه‌ساز ظهور حضرت مهدى (عج) است- عمل كند و منتظر فرج آن حضرت باشد و براى ظهورش دعا كند و رابطه ولايى خود را با آن گرامى حفظ نمايد، بطور قطع امام عصر (عج) نيز به ياد او خواهد بود و او را مشمول عنايات و دعاهاى خويش قرار خواهد داد.