كرامات روضه رضويّه‌ از زمانى كه امام رضا (ع) در قريه سناباد خراسان مدفون گشت، حدود ١٢١٣ سال مى‌گذرد. در طول اين‌مدت، قبرمطهّر آن گرامى همواره مزار و مطاف عاشقان و شيفتگان اهل بيت (ع) بوده كه نه تنها از نقاط مختلف ايران اسلامى بلكه از اطراف و اكناف جهان اسلام به زيارت مرقد شريفش مى‌شتافته‌اند.
كراماتى كه در طول اين مدت در روضه مطهره روى داده و افراد مختلف آنها را نقل كرده و در منابع معتبر ثبت شده و درميان‌مردم، معروف ومشهور است فزون از حدّ شمارش‌است.
روضه رضويه در طول تاريخ همواره ملجأ درماندگان و پناهگاه بيچارگان و نقطه اميد افراد از همه جا رانده شده بوده است كه در صورت برخوردارى از شرايط توسل، حاجت برآمده و خشنود از نزد آن حضرت بازمى‌گشتند. شيخ طبرسى مى‌نويسد:
امّا آنچه كه بعد از وفات آن حضرت از بركت مشهد مقدس او براى مردم آشكار گشته و نشانه‌ها و شگفتيهايى كه عام و خاص آنها را مشاهده كرده و مخالف و موافق بر آن اعتراف نمود، بيرون از حدّ شمارش است. به بركت روضه مطهّره كور مادرزاد و افراد مبتلا به پيسى شفا يافته، دعاها مستجاب شده، حاجات، برآمده و گرفتاريهاى زيادى برطرف شده است، و ما بسيارى از اين كرامات را مشاهده كرديم و به صحت آن يقين حاصل نموديم و به علمى دست يافتيم كه هيچ گونه شك و ترديدى در آن راه ندارد. «١» بيان همه كراماتى كه از روضه مطهره رضوى آشكار گشته نه در توان ماست و نه محدوديت اين سلسله درسها امكان آن را به ما مى‌دهد؛ از اين رو، ما تنها به دو مورد از