تاريخ زندگانى امام رضا(ع)
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

تاريخ زندگانى امام رضا(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٧٧

درس بيستم:: پيشنهاد ولايتعهدى‌ مأمون پس از ناكامى در مرحله نخست، پيشنهاد اصلى را مطرح كرد و گفت: حال كه از پذيرش خلافت سرباز زدى وليعهدى را بپذير.
- امام (ع):
سوگند به خدا، پدرم از پدرانش، از اميرمؤمنان، از رسول خدا (ص) نقل كرده است كه من پيش از تو از دنيا خواهم رفت، در حالى كه مظلومانه به ستم كشته مى‌شوم و فرشتگان آسمان و زمين برمن گريه خواهندكرد و در سرزمين غربت در كنار قبر هارون دفن خواهم شد.
- مأمون:
كيست آن كه جرأت‌كشتن و حتّى جسارت برشما را داشته باشد و حال آن كه من زنده باشم؟! - امام (ع):
«اگر ب تاريخ زندگانى امام رضا(ع) ١٨٢ علل پذيرش ولايتعهدى از سوى امام(ع)
ص : ١٨١ خواهم نام قاتل خود را بگويم، بطور يقين مى‌گويم.» - مأمون:
«شما مى‌خواهيد با اين گفتار، خويشتن را سبكبار كنيد و خود را كنار بكشيد.» - امام (ع):
مى‌دانم كه نظر تو (از اين همه اصرار) چيست؟ تو مى‌خواهى به مردم وانمود كنى كه على بن موسى نسبت به دنيا بى‌اعتنا نيست، بلكه دنيا از وى روى گردانده است؛ مگر نمى‌بينيد چگونه به طمع خلافت وليعهدى را پذيرفت؟! مأمون وقتى با اين منطق صريح و بيان افشاگرانه امام (ع) مواجه شد، پيشنهاد خود را با جدّيت توأم با تهديد مطرح كرد و گفت:
عمر بن خطاب شوراى خلافت را ميان شش نفر مقرر كرد و فرمان داد هر يك از آنان كه‌