و كارش رونق گرفت. «١» مقارن با شورش نصر، موصل نيز صحنه درگيرى ميان «نزاريّه» و «يمانيّه» بود كه على بن حسن همدانى مأمور فرونشاندن فتنه آنان شد. «٢» قيام «ابن طباطبا» محمّد بن ابراهيم معروف به «ابن طباطبا» كه از نواده‌هاى امام مجتبى‌ (ع) بود، در سال ١٩٩ هجرى در كوفه قيام‌كرد و مردم را به «الرّضامن‌آل محمّد» «٣» و عمل به كتاب خدا و سنت پيامبر (ص) فرا خواند. مردم كوفه دعوت او را پذيرفته و گروه زيادى به گردش جمع شدند.
يكى از كسانى كه براى پيشبرد نهضت «ابن طباطبا» بسيار فعّاليّت مى‌كرد و مسؤوليت امور نظامى او را بر عهده داشت «سرىّ بن منصور» معروف به «ابوالسّرايا» بود. وى پيش از آن از نيروهاى برجسته و فرماندهان زبده «هرثمه» بود كه به علت بروز يك سلسله اختلافات از او جدا شد و با «ابن طباطبا» بيعت كرد.
حسن بن سهل، زهير بن مسيّب را با ده هزار نيرو براى سركوبى «ابن طباطبا» فرستاد، ولى زهير شكست خورد و همه امكانات و تجهيزاتش به دست لشكريان كوفه افتاد.
ابن طباطبا با گذشت كمتر از يك ماه از آغاز قيامش بطور ناگهانى درگذشت و به عقيده بعضى از مورّخان، ابوالسّرايا به منظور خالى‌كردن ميدان براى‌خود او را مسموم‌كرد. «٤» نهضت ابوالسّرايا ابوالسّرايا پس از مرگ ابن طباطبا نهضت او را رهبرى كرد و با نيروهاى حكومت‌