برابر خدا و خلق وامى‌دارد. مترفان كه از امكانات مادى فراوان برخوردارند به سوى خوشگذرانى و ولنگارى مى‌گرايند و از پذيرش قيود و قوانين محدود كننده آزاديهاى بى‌حساب، ابا مى‌ورزند. از طرف ديگر، اين غرقه بودن در نعمتها روحيه خودبينى مى‌آفريند و گمان مى‌كنند كه در پيشگاه خدا ارج و قرب خاصى دارند كه ديگران از اين ارج و قرب محرومند.
پيامها ١- انسانها اگر گمان كنند كه بى نياز از خداوند هستند به طغيان و سركشى گرفتار مى‌آيند.
٢- مترفان در طول تاريخ، به دليل امكانات مالى خويش، سركشى نموده و در برابر پيامبران عرض اندام مى‌كردند.
٤- غرور علمى‌ فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِنَ الْعِلْمِ وَ حَاقَ بِهِم مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُونَ «١» هنگامى كه رسولانشان، دلايل روشن براى آنان آوردند، به دانشى كه خود داشتند خوشحال شدند [و دل بستند] و آنچه را به تمسخر مى‌گرفتند، آنان را فراگرفت.