٢- برخورد تهاجمى با استكبار الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفاً «١» كسانى كه ايمان آورده‌اند در راه خدا كارزار مى‌كنند و كسانى كه كافر شده‌اند، در راه طاغوت مى‌جنگند. پس با ياران شيطان بجنگيد كه نيرنگ شيطان [در نهايت‌] ضعيف است.
مفردات‌ الذين: كسانى كه فقاتلوا: پس بكشيد يقاتلون: كارزار مى‌كنند، مى‌جنگند اولياء: دوستان و ياوران‌ طاغوت: حاكم ستمگر كيد: نيرنگ و حيله‌ مستكبران همانند آن حيوانى هستند كه هرگاه بدو حمله كنى عقب مى‌نشيند و هرگاه بگريزى در پى‌ات مى‌دود. وجود اين روحيه در مستكبران اقتضا مى‌كند كه مردم مستضعف، همواره در برابر آنان، موضعى تهاجمى اختيار كنند، تا آنان زمينه پيشروى نيابند. افزون بر آن مستكبران، اهل شفقت و دلسوزى‌