من و شما راهى به باطن و زواياى قلب آنان نداريم و تنها خداوند از اسرار آنان آگاه است، پس حق نداريم ضعيفان را به حرمان از سعادت محكوم كنيم و چنين قضاوتى ظالمانه است. «١» پيامها ١- تهيدستان و مستضعفان جامعه، در نظر ظاهربين اشراف قوم نوح، مردمى پست و حقير بودند.
٢- سران و اشراف قوم نوح، محرومان و مستضعفان را، ناتوان از رسيدن به خير و نيكى مى‌پنداشتند.
٣- محروم بودن انسان از مال و منال (ماديات)، نشانه ناشايستگى او براى دستيابى به خيرهاى معنوى و الهى نيست.
٤- محور ارزيابى انسانها در مكتب انبيا، جنبه باطنى و نفسانى آنهاست نه ويژگيهاى ظاهرى و مادى.
٥- خداوند، آگاه به امور نفسانى و جنبه روحانى انسان است.
٦- سخن نابحق گفتن درباره مردم و نالايق شمردن آنان بدون هيچ دليل و برهان، ظلم به آنان است.