نيز گمان مى‌كنند كه خداوند به محرومان و مستضعفان، خير و سعادت نداده است. از اين رو بايد تحقير شوند و انتظار چنين برخوردى را از سوى پيامبران نيز دارند. در صورتى كه پيامبران هيچ گاه محرومان را از اطراف خود نمى‌رانند، بلكه به آنان توجه ويژه دارند.
علامه طب استكبار ستيزى در قرآن ٥٧ شيوه‌هاى استكبارى‌ اطبايى در تفسير اين آيه آورده است:
اين بخش از كلام حضرت نوح، اشاره به اعتقاد «ملأ» دارد، همان اعتقادى كه اساس اشرافيگرى را تشكيل مى‌دهد. از نظر آنان جامعه انسانى به دو گروه اقويا و ضعفاء تقسيم مى‌شود.
اقويا، صاحبان قدرت و ثروت و داراى شخصيت انسانى و شايسته سرورى‌اند، همه بايد براى آنان كار كنند و براى آنان آفريده شده‌اند. «ضعفا» انسانهاى منحط يا حيوانات انسان‌نما هستند و فلسفه وجوديشان خدمت به اشراف است. آنان از دايره شرافت انسانى به دور و از رحمت و عنايت الهى بى‌نصيب‌اند. حضرت نوح (ع) اين اعتقاد آنان را رد مى‌كند و اشتباهشان را توضيح مى‌دهد كه اگر شما، آنان را تحقير مى‌كنيد، به دليل ضعف مادى آنان است در حالى كه ملاك دستيابى به كمال و احراز سعادت و كرامت و پاداشهاى الهى، «نفس انسان» است و صفحه جان را بايد به فضائل آراست و