عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4)

جلد چهارم (رهبرى امام خمينى)

فصل اوّل كليات

1 مفهوم رهبرى

2 اهميت رهبرى

3 رهبرى در قرآن

4 رهبرى در تشيّع

5 ولايت فقيه

6 رهبرى امام خمينى

فصل دوم دفاع مقدّس در انديشۀ امام خمينى

1 علل تجاوز دشمن

1-1 اسلامخواهى نظام و حكومت

2-1 جلوگيرى از صدور انقلاب اسلامى

3-1 دشمنى شيطان بزرگ

4-1 تبانى اسرائيل و آمريكا

5-1 توسعهطلبى رژيم عراق

6-1 مساعد بودن شرايط داخلى

2 ماهيت جنگ تحميلى

1-2 جنگ اسلام و كفر

2-2 جنگ حق و باطل

3-2 جهاد دفاعى

فصل سوم ويژگىهاى رهبرى امام خمينى

1 شجاعت

2 طمأنينه

3 شهادتطلبى

4 تواضع و فروتنى

5 محبت و صميميت

6 قاطعيّت

7 سازشناپذيرى

8 استقامت

9 دشمنشناسى

10 نيرنگشناسى

11 الگوگيرى از سيرۀ معصومان (ع)

فصل چهارم شيوهها و تدابير رهبرى امام خمينى

1 سازماندهى

1-1 بسيج همگانى

2-1 گسترش تشكيلات نظامى

3-1 هماهنگى نيروهاى رزمى

4-1 هماهنگى جبهه و پشت جبهه

2 رعايت اصول تصميمگيرى

1-2 آگاهى از امور جنگ

2-2 مشورت با مسؤولان و فرماندهان

3 تفويض اختيارات و تعيين مسؤوليتها

4 نظارت كامل

5 ابتكار عمل

6 رعايت اصول انسانى

1-6 عدم تعرّض به مردم عراق

2-6 رفتار انسانى با اسيران جنگى

7 تأكيد بر رعايت مقررات

8 موضعگيرى در برابر دشمن

1-8 جذب نيروهاى دشمن

2-8 هشدار به حاميان دشمن

9 مقابله با عوامل بازدارندۀ داخلى

1-9 بازداشتن نيروها از توجه به مسائل انحرافى

2-9 كماهميت جلوه دادن حوادث داخلى

3-9 يادآورى جنگ پس از انتخابات

4-9 جلوگيرى از دخالت افراد غيرمسؤول

5-9 منع فعاليت گروههاى مخالف نظام اسلامى

6-9 خنثى كردن فعاليت ستون پنجم

7-9 منع ورود نيروهاى مسلح در گروههاى سياسى

8-9 انتقاد از قاعدين و مخالفان جنگ

9-9 خنثى كردن شايعات

10 مقابله با تبليغات دشمن

1-10 خنثى كردن تبليغ مجوسى بودن ايرانيان

2-10 محكوم كردن شعار عربيت

3-10 نفى صلحطلبى و آتشبس دروغين

4-10 خنثى نمودن شايعۀ ارتباط ايران با اسرائيل

5-10 پاسخ به تهمت طمعورزى ايران به همسايگان

11 تشويق به نبرد

12 تقويت روحيه

13 پشتيبانى معنوى و فرهنگى

1-13 توجه دادن به اراده و قدرت خداوند

2-13 يادآورى اعتماد به امدادهاى الهى

3-13 تأكيد بر ذكر خدا و تهجد

4-13 پرهيز دادن از غرور

5-13 توجه دادن به قدرت ايمان

6-13 تقويت روحيۀ خلاقيّت و خودباورى

7-13 طلب نصرت از خداوند

8-13 بهرهگيرى از روحانيون و هنرمندان

9-13 قدردانى از ملت قهرمان ايران

10-13 تقدير از رزمندگان

11-13 تقدير از ايثارگران و شهيدان

12-13 تأكيد بر بعد معنوى دفاع

14 پشتيبانى مالى و مادى

1-14 تقويت بنيۀ دفاعى

2-14 تقسيم امكانات و تجهيزات نظامى

3-14 حمايت مالى

4-14 رسيدگى به معيشت رزمندگان

فصل پنجم تأثير معنوى رهبرى امام خمينى

1 عشق رزمندگان به امام

1-1 نذر براى سلامتى امام

2-1 اظهار عشق در سختترين شرايط

2 عشق خانوادۀ ايثارگران به امام

3 نفوذ معنوى امام در نيروهاى دشمن

4 اطاعتپذيرى عاشقانه

5 ياد امام در جمع رزمندگان

6 شباهتجويى رزمندگان به امام

1-6 شجاعت در نبرد با دشمن

2-6 اخلاق فردى و عبادى

7 اشتياق ديدار با امام

1-7 وعدۀ ديدار

2-7 پاداش عمليّات

3-7 اجر استقامت

4-7 آرزوى ديدار

منابع و مآخذ

الف-كتابها

ب-نشريات و منابع منتشر نشده

عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4) - شیدائیان، حسین - الصفحة ٤٤ - ٢-٢ جنگ حق و باطل

با وجود اين كه سران حزب بعث منكر اديان الهى بودند و عملاً به احكام و قوانين اسلام هيچ التزامى نداشتند، اما كشور عراق در ليست كشورهاى اسلامى قرار داشت و به طور رسمى عضو سازمان كنفرانس اسلامى بود. رژيم بعث عراق و برخى از كشورهاى اسلامى از اين عنوان براى فشار بر جمهورى اسلامى استفاده مى‌كردند تا بلكه بتوانند آن را از دفاع مشروع بازدارند و به قبول آتش‌بس مجبور نمايند. حضرت امام با فرض اين كه دولتمردان كشور عراق مسلمان باشند، با استناد به آيۀ ٩ سورۀ حجرات [١]مى‌فرمايد:

ما حَكَم را قرآن قرار مى‌دهيم. قرآن كتاب آسمانى مسلمين است، طايفه‌اى با طايفۀ ديگر ندارد. ما حكم را قرآن قرار مى‌دهيم، ما يك آيه‌اى از قرآن را حكم قرار مى‌دهيم و عقلاى عالم اشخاصى كه مى‌خواهند صلح بدهند ما را، به همين يك آيه عمل كنند. [٢]

اين كشورهايى كه مى‌گويند ما اساس كارمان بر اسلام است، اين‌ها [اگر] به يك آيه‌اى از قرآن عمل مى‌كردند، ما همه قبول داشتيم. [٣]

هم‌ايشان در ديدار با هيأت‌هاى مختلفى كه براى ميانجيگرى بين‌ايران و عراق و تلاش براى تحميل آتش‌بس به خدمتشان مى‌رسيدند، با مطرح كردن

[١] . «وَ اِنْ طٰائِفَتٰانِ مِنَ الْمُؤْمِنيٖنَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمٰا فَاِنْ بَغَتْ اِحْديٰهُمٰا عَلَى الاُخْرىٰ فَقٰاتِلُوا الَّتِى‌تَبْغىٖ حَتّىٰ تَفِئَ اِلىٰ أَمْرِ اللّٰهِ فَاِنْ فٰآءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمٰا بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطيٖنَ» ؛ و اگر دو طايفه از مؤمنان با هم بجنگند، ميان آن‌دو را اصلاح دهيد و اگر [باز] يكى از آن‌دو بر ديگرى تعدّى كرد، با آن [طايفه‌اى] كه تعدّى مى‌كند، بجنگيد تا به فرمان خدا بازگردد، پس اگر بازگشت، ميان آن‌ها را دادگرانه سازش دهيد و عدالت كنيد كه خدا دادگران را دوست دارد.
[٢] . صحيفۀ نور، ج ١٦، ص ٢٧.
[٣] . همان، ص ١٠٨.