شكوه شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٦١

نعره از پرده دل مى‌گذراند ز افلاك مريم، از توده خاك‌
مى‌كند خاك به سر، عيسىِ افلاك نشين شيعيان! ماتم كيست؟!
تربت پاك نبى، واسطه طينت كل ز اشك ارواح رسل‌
راست چون عرصه ماريّه به خون گشته‌عجين شيعيان! ماتم كيست؟!
غرّش شير خدا، ضيغم نيزار شرف بشنو از دشت نجف‌
كز دمش، بيشه گردون شده لبريز طنين شيعيان! ماتم كيست؟!
بس كه بر سينه زند فاطمه با خيل ملك چار ايوان سمك‌
پر شد از غلغله تا سطح سپهر نُهمين شيعيان! ماتم كيست؟!
گفت يغما: مگر افتاد ز پا، ريخت ز هم عرش، با لوح و قلم؟
نى! بذات ملك العرش نه آن‌ست و نه اين شيعيان! ماتم كيست؟! «١»
نوحه سينه‌زنى يغما در قالب مربّع تركيب، اهتمام ستايش برانگيز او را در به‌كارگرفتن قالب‌هاى جديد، مى‌رساند:
تا ز چمنْ خانه زين، بر زمين نخل برازنده اكبر فتاد
جلوه‌گرى رفت ز بالاى سرو رعشه بر اندام صنوبر فتاد
شِبه رسول امين شست به خون تا جبين‌
از دم شمشير كين خفت به روى زمين‌
گرد بر آمد ز مزار حبيب رفت برون پاى ظفر از ركيب «١»
چهره ناهيد به خون شد خضيب «٢» روشنى از ديده اختر فتاد عرش برين شد نگون‌
گشت افق، غرق خون مانده زره، چرخ دون‌
گشت زمين، بى سكون قايمه عرش مُعَلّى‌ شكست‌
شيشه نُه منظر مينا شكست ماهچه «٣» رايت بيضا شكست‌
از سر مهر فلك، افسر فتاد ريخت ز تأثير غم‌
نظم كواكب ز هم چهره مه، شد دژم‌
صبح، فرو برد دم ناله يغما، شد اگر پرده در
نايد ازين پرده عجب در نظر