نوشيدن آب، سر باز مى‌زند، چرا كه لذّت «سرشارى» را حس كرده است.
راضيه خليل زاده به «كشف» ديگرى نايل آمده و از «گريه زمزم» در «گلوى سقّا» خبر مى‌دهد، در حالى كه «شقايق» كه نماد «شهادت» است براى سقّا بيتابى مى‌كند و بر سينه خود مى‌كوبد:
دلم، بال عطش سوى تو مى‌زد
فغان‌ها، از غم روى تو مى‌زد
چو زمزم در گلويت گريه مى‌كرد
شقايق، سينه در كوى تو مى‌زد «١»
عريانى بدن مطهّر آقا ابا عبداللّه در زير آفتاب سوزان كربلا آن هم به مدّت سه روز، از صحنه‌هاى تكان دهنده عاشورا است و شاعران در تبيين اين ماجرا، اغلب از زبان عاطفى و ماتمى سود جسته‌اند، ولى مى‌توان از منظر ديگرى نيز به اين صحنه نگاه كرد و به «كشف تازه» اى نايل آمد:
چون ديد به نوك نى، سرش را خورشيد
بر خاك، تن مطهّرش را خورشيد
آرام، حرير نور خود را گسترد
پوشاند برهنه پيكرش را خورشيد «٢»!