روى تحريفات عاشورا پرده بردارند و سيماى حقيقى شهداى كربلا را به تصوير كشند، كه در مبحث: «قرائت‌هاى مختلف از فرهنگ عاشورا» به تفصيل در اين باره سخن رفته است و در اينجا نيازى به تكرار آن نمى‌بينيم، و لذا اگر مهم‌ترين «شاخصه شعر عاشورايى معاصر، خصوصاً دو دهه اخير را در «غناى محتوايى» آن جستجو كنيم، به بيراهه نرفته‌ايم.
شايد رقّت بارترين صحنه عاشورا، بازگشت غمگنانه ذوالجناح از گودى قتلگاه به خيام حسينى باشد و شعراى آيينى، عاطفى‌ترين آثار منظوم خود را در همين رابطه آفريده باشند، ولى شاعر امروز از منظر ديگرى نيز به اين واقعه مى‌نگرد و «صورت آينده را از پيش مى‌بيند» و پيامدهاى نهضت عاشورا را همانند حلقه‌هاى زنجير و در كنار هم، قرار مى‌دهد و با تفسير هنرمندانه و متعهّدانه اين زنجيره به كشف تازه‌اى نايل مى‌آيد. شاعر امروز در «شيهه غريب» آن اسب بى‌سوار، «بوى زلزله» را مى‌شنود، زلزله‌اى كه بنيان حكومت اموى را در هم خواهد كوبيد و بر ويرانه‌هاى آن عمارتى خواهد ساخت كه بوى خانه گلين فاطمه و على و لطف و صفاى خانه كوچك رسول خدا را با خود داشته باشد.
كوه صبور فاجعه مى‌دانست:
آن شيهه غريب‌
بوى مهيب زلزله مى‌داد
كوه صبور فاجعه‌
وقتى‌
در آستانه خيمه، نمايان شد
گيسوى راهوار بغض بلندش‌
در گردباد ضجّه، پريشان شد