راستين امام خمينى با رژيم ستمشاهى و كشتار و شكنجه و زندان و تبعيد آنان توسّط دستگاه جهنّمى «ساواك» و ايادى مرموز داخلى و حاكميّت جوِّ اختناق بر جامعه و ايستادگى تحسين برانگيز عالمان دينى و جوانان متديّن و متعهّد در برابر توطئه‌هاى اهريمنى رژيم در براندازى اساس اسلام از كشور اسلامى ايران، قرائت ديگرى از فرهنگ عاشورا ارايه شد كه فلسفه قيام حسينى را، در براندازى اساس حكومت‌هاى غير صالح و غاصب و به‌دست گرفتن زمام حكومت براى برپايى قسط و عدل اسلامى جستجو مى‌كرد و هر قرائت ديگرى را جز اين مردود مى‌دانست.
براساس اين قرائت، بسيارى از اخبار و رواياتى كه پيش از اين مورد استناد عالمان بزرگ دينى قرار گرفته بود، بايستى كنار گذاشته مى‌شد تا اساس استدلالى اين قرائت جديد آسيبى نبيند.
نظريّه پرداز اين قرائت، بر اين باور بود كه امام حسين عليه السلام براى براندازى حكومت يزيد قيام كرد ولى از تبعات آن اطّلاعى نداشت! و اگر مى‌دانست كه توفيقى در اين قيام نخواهد داشت، نه تنها جان خود و همراهانش را به خطر نمى‌انداخت بلكه هرگز دست به اين قيام نمى‌زد! چرا كه آيه كريمه قرآن، صريحاً مسلمانان را از اين كه خود را در معرض «هلاكت» قرار دهند، پرهيز مى‌دهد «١».
مخالفان اين نظر در پاسخ اين شبهه، ابراز مى‌كردند:
مشكل اين نظريّه پرداز، در مسأله «علم امام» است كه در ميان علماى شيعه به اتّفاق مورد قبول قرار گرفته و او در فهم اين مسأله مشكل اساسى دارد و براى مشروعيّت بخشيدن به نظريّه خود ناگزير از تأويل و تفسير به‌