ندارد و آدمى هر چه سنگين وزن هم باشد محال است پاى او به هنگام راه رفتن بر زمين فرو رود! و اگر هم براى پهلوانى چنين اتّفاقى روى دهد جز مزاحمت براى او فايده‌اى ندارد و تمام تلاش او بايد مدام وقف بيرون كشيدن پاى خود از زمين شود نه صرف مبارزه با حريف!
٢- قرائت عاطفى و احساسى: در اين قرائت، مسأله‌اى كه در اولويّت قرار دارد «گريه كردن» و «گرياندن» است. اگر در قرائت از نوع اوّل (قرائت حماسى و اسطوره‌اى) با بيش از حد بزرگ نشان دادن قواى بدنى انسان‌ها و جنبه افسانه‌اى بخشيدن به آنها، تصوير مبالغه‌آميزى را از شخصيّت‌هاى محبوب و دوست‌داشتنى در ذهن آدمى ترسيم مى‌كنند، در اين قرائت با پرداختن بيش از اندازه به «عطش»، «بيكسى»، «مظلوميّت» و «اسارت» آل‌اللّه، سعى در متأثّر ساختن بيش از حدّ انسان‌ها و مشاهده «بيتابى‌ها» و «گريه و زارى‌ها» ى آنان در مصائب شهداى كربلا است، و گاه با انتساب اعمال و حالات انفعالى شديد به آن بزرگواران- كه ناشى از ضعف نفس است- از قبيل بيمار و عليل خواندن حضرت امام زين‌العابدين! عليه السلام و التماس عاجزانه زينب كبرى‌ عليها السلام به دشمن! و به خود لرزيدن اسراى آل اللّه از بيم كشته شدن در بزم عبيداللَّه! و استفاده از تشبيهات ناخوش آيند و كلمات چندش‌آور، چهره‌هاى زار و ناتوانى را در ذهن مخاطبان خود مجسّم مى‌كنند كه در انسان حسّ ترحّم را نسبت به آنان به وجود مى‌آورند! و شأن و منزلت خاندان امامت را ناخواسته در هم مى‌كوبند.
يكى از موضوعاتى كه مورد استفاده طرفداران اين قرائت قرار مى‌گيرد كه به قول استاد شهيد مرحوم مرتضى‌ مطهّرى «در هيچ كتابى از