به‌كارگيرى ترفندهاى شاعرانه، به نحوى خلأ وجودى «رديف‌هاى شاخص» را جبران كند و با استفاده از وجوه مختلف فعلى، شعر خود را «مردَّف» سازد بى آنكه بار سنگين «رديف» هاى آن چنانى را تحمّل كرده باشد.
هر چند ممكن است روش اين گونه شاعران، روشى مترقّيانه و اصلاح طلبانه به حساب آيد و «رديفْ‌گريزى» آنان، ريشه در انديشه برداشتن موانع دست و پا گير از پيش پاى شاعران آزادانديش و اصلاح‌طلب تلقّى گردد، ولى اهل فن به نيكى واقف‌اند كه اگر شاعر در درجه قابل قبولى از معلومات ادبى، توانايى‌هاى هنرى، خلّاقيّت و نوآورى باشد و بالاخره با دارا بودن وسعت واژگانى و حيطه وسيع بيانى، نه «رديف» كه هيچ يك از الزامات شعرى نمى‌تواند او را از خلق آثارى ممتاز بازدارد و نمونه‌هاى بسيارى از شعر معاصر را مى‌توان ارايه كرد كه با پشت سر نهادن همين موانع مزاحم! به اوجى كه بايسته و شايسته آنها بوده است، رسيده‌اند، و در ميان اشعار مردّف به وجوه فعلى امروز نيز، خصوصاً در زمينه‌هاى عاشورايى، آثار قابل قبولى مى‌توان نشان داد.
به هر روى، ارتباط تنگاتنگ «كلمات قافيه» و «كلمات رديف» هنگامى تحقّق مى‌يابد كه «رديف» در «قافيه» و «قافيه» در «رديف» و در نهايت هر دو (رديف و قافيه) در زلال شعر، حل گردند و «كثرت صورى» خود را به «وحدت معنوى» برسانند، چرا كه فلسفه وجودى آرايه‌هاى لفظى و معنوى و رعايت الزامات شعرى، رسيدن به «بيان هنرى» براى پروردن بهتر مفاهيم و جذّابيّت بخشيدن به آنها است.
متأسّفانه اهتمام وسواس برانگيز برخى از شاعران جوان به «آرايه‌هاى‌