«حسرت» و يا «فتنه» را به تماشا نشسته است. تا تصوّر «لاله‌زار حسرت» و «دست فتنه» براى او دور از ذهن نباشد؟ آن هم در اين غزل تصويرى كه سرشار از مفاهيم ملموس و عينى است. ناگفته نماند كه مصراع اول بيت سوم اين غزل نيز از بيان صميمى آن كمى فاصله گرفته و اگر گفته مى‌شد:
«مگر كه فاجعه آن شب به سر چه مى‌پرورد» شايد با بيان «ملايم» غزل سازگارتر مى‌نمود.
و در مصراع اوّل بيت چهارم، با اشاره مستقيم به خاندان رسالت (: باغ رسول) نقشى كه مخاطب در فهم و تكميل مطلب دارد به فراموشى سپرده شده و اين اشاره آشكار، به حالت «كنايى» غزل لطمه زده است.
كدام مخاطبى است كه نداند مراد از «آفتاب» در مصراع اوّل مطلع اين غزل سر مبارك امام حسين عليه السلام است؟ همين مخاطب نيز مى‌تواند بدون اشاره مستقيم، مراد شاعر را دريابد.
٥- بيان صميمى و ساده و دور از پيچيدگى لفظى و معنوى، از شاخصه‌هاى شعر عاشورايى امروز است و هر چه شعر عاشورايى بيان ساده‌ترى داشته باشد به همان اندازه دلنشين‌تر مى‌شود.
گفتيم كه در تركيب بند عاشورايى حاجى سليمان صباحى بيدگلى كاشانى واژه‌هايى از قبيل: «مغفر»، «خفتان»، «امَّهات اربعه»، «آباى سبعه»، به عنوان واژه‌هاى كليدى به‌شمار مى‌روند و حضور همين اصطلاحات رزمى و نجومى سبب شده است كه از اقبال عامّه فاصله بگيرد در غزل عاشورايى معروف سيف فراغانى شاعر نامدار سده هفتم و هشتم كه حدود سه سده‌
شكوه شعر عاشورا ٤٦٧ ٣ - ١ - يادى از ديگر پيشكسوتان نوحه عاشورايى ..... ص : ٤٦٥
با صباحى بيدگلى فاصله زمانى دارد، هيچ‌