٣- تصوير سازى‌
دوّمين شاخصه ساختارى شعر عاشورايى معاصر، برخوردارى از «فضاهاى عاطفى» است كه شاعر با بهره‌گيرى به هنگامْ از «عنصر خيال» به ايجاد آن اهتمام مى‌ورزد.
اگر يك بار ديگر غزل عاشورايى «آن ظهر دردآلود» را بيتْ به بيتْ مرور كنيم، خواهيم ديد كه حتّى يك بيت آن خالى از «تصوير» نيست و عليرضا قزوه در آفرينش اين اثر از «عنصر خيال» به بهترين شكل ممكن سود جسته است.
مرحوم حجّةالاسلام (نيّر) تبريزى (١٢٤٨- ١٣١٢) نيز در ميان مرثيهْ سرايان حسينى، منزلت بلندى دارد و تركيب بند عاشورايى او در شمار بهترين و پرشورترين آثار منظوم عاشورايى است، ولى شعر بلند او، گاه از «فهم عامّه» فاصله مى‌گيرد و در برقرارى «ارتباط» با مخاطبان خود، موفّق نيست و با اين كه تركيب بند عاشورايى او، سرشار از «تصاوير بديع» است، «واژه» هايى كه بار اين «تصوير سازى» را بر دوش مى‌كشند به خاطر «نامأنوسى» و دور بودن از «فرهنگ محاوره‌اى» اگر چه در نهايت به ارايه «تصاوير» مورد نظر شاعر، توفيق مى‌يابند. ولى چون از «زبان ساده و صميمى» فاصله گرفته‌اند، با اقبال «فراگير» رو به رو نبوده‌اند:
استاد در برابر آن لشكر عبوس‌
چون شاه نيمروز بر آن اشهب شموس‌
گفت: اى گروه! هين منم آن نور حق، كزو
تابيده بر سجنجل صبح ازل، عكوس‌