شبلى نعمانى نه‌تنها وحشى بافقى را آغاز گر شيوه بيانى «واسوخت» مى‌داند، كه او را آخرين حلقه اين زنجيره نيز مى‌شناسد! در حالى كه پس از وحشى نيز چنان كه ديديم شاعرانى بودند كه از اين شيوه استفاده مى‌كردند.
به هر روى، پس از زوال تدريجى «سبك وقوع» شيوه «واسوخت» توسّط برخى از شاعران به كار گرفته شد [... و با منسوخ شدن سبك وقوع، «واسوخت گويى» از ميان نرفت و تا اين اواخر در هندوستان بازار آن رايج بود، و هم اكنون در شعر «ريخته» واسوخت‌گويى عنوانى دارد «١».]
٢- زبان ساده و صميمى‌
اگر شعر عاشورايى امروز داراى زبان «غامض» و «پيچيده» اى باشد، فهم آن براى مردم ما خصوصاً طبقه «جوان» و «نوجوان» دشوار مى‌شود، اين دشوارى به خاطر عدم هماهنگى زبان به كار گرفته شده در شعر، با زبان رايج مردم كوچه و بازار است كه با آن صحبت مى‌كنند. يك اثر «ادبى» هنگامى با «اقبال عمومى» مواجه مى‌شود كه با زبان مردم فاصله نداشته باشد، زبانى كه از واژه‌هاى «غير متعارف» خالى است و حضور كلمات به اصطلاح «قُلُمبه» و «سُلُمبه» را برنمى‌تابد.
حضور واژه‌هاى «مهجور» و «نامأنوس» و «دشوار» در شعر عاشورايى امروز، از جنبه «مردمى بودن» آن مى‌كاهد و در اين صورت براى نسل امروز فرق نمى‌كند كه شعر سده‌هاى گذشته را مرور كند يا شعر امروز را،