هنر جادويى اين شاعر «مقامْ شناس» شيرازى است. شما حتّى براى نمونه نمى‌توانيد يك غزل در ديوان حافظ پيدا كنيد كه زبان آهنگ و راز و رمز موسيقيايى وزن عروضى آن با موضوع غزل، هماهنگ و همآوا نباشد.
حافظ با احاطه كاملى كه بر پرده‌هاى موسيقى و مايه‌هايى از اين دست داشته، قالبى را براى بيان مقصود انتخاب مى‌كرده كه زبان «آهنگ» آن با حالت روحى خفته در كلام او، همزبان باشد و هنر جادويى او هنگامى به اوج خود نزديك مى‌شود كه شعر او، علاوه بر غناى محتوايى و اساس محكم ساختارى با استفاده از اوزان «مناسب» بهترين بيان هنرى را دارا است.
اگر شاعر امروز توفيق خود را در كشف اوزان عروضى جديد و بى‌سابقه مى‌بيند بايد به اين نكته نيز عنايت داشته باشد كه در صورت دست يافتن به اوزان جديد، اوّل بايد زبان آن‌ها را كشف كرد و بعد به سراغ موضوعى رفت كه طبعاً با آنها سازگار باشد، و گرنه اوزان جديد عروضى نيز اگر درست به كار گرفته نشوند، مشكلى را از پيش پاى شاعر برنخواهند داشت.
عدم توفيق گروهى از غزلسرايان سختكوش معاصر را مى‌توان در همين رابطه مورد تجزيه و تحليل قرار داد.
در قالب‌هاى آزاد نيز، آهنگ خاصّى وجود دارد كه بررسى آن از حوصله اين مقال افزون است، ولى رعايت همين آهنگ خاصّ است كه مى‌تواند ارتباط عمودى فرازهاى پلّكانى شعر را به صورتى نه چندان موزون، نشان دهد. تلاشى كه شاعر در شكار واژه‌هاى «خوش آهنگ» از