تنزيهى آن حضرت را به عنوان يك عامل بازدارنده نمى‌شناختند و اين حركت را كه ريشه در وحى الهى داشت مختصّ به مقام شامخ نبوّت مى‌دانستند و با استناد به استثنايى كه در آيه كريمه «١» وجود دارد و نيز با استظهار به روايات صحيح السّند منقول از ائمّه معصومين عليهم السلام درباره شعر ارزشى و سيره عملى آن بزرگواران در مورد شعراى متعهّد و ولايى، در آفرينش آثار منظوم آيينى هيچ ترديدى به خود، راه نمى‌دادند.
در حركت تشويقى، عمده‌ترين هدفى كه توسّط رسول گرامى اسلام و ائمّه ظاهرين عليهم السلام دنبال مى‌شد استفاده از زبان هنر در نشر معارف اسلامى و فرهنگ غنى قرآنى بود.
٣- ٣- حركت تشويقى‌
نوشته‌اند كه پس از نزول آيه‌هاى ٢٢٤ و ٢٢٥ و ٢٢٦ سوره شعراء در مكّه، پيرامون مذمّت شعراى عصر جاهلى و شعر ضدّ ارزشى اين دوره، جمعى از صحابه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه از طبع شعر، بهره‌اى داشتند، به شدّت آزرده خاطر شدند. از ابوالحسن سالم برّاد (: برده فروش) روايت كرده‌اند كه: عبداللّه بن رواحه، كعب بن مالك و حسّان بن ثابت، گريان به محضر آن حضرت شرفياب شده، اظهار داشتند يا رسول اللّه! خداى تعالى كه اين آيه‌ها را فرستاده، مى‌داند كه ما (نيز) از شعراييم، آيا ما هم از همين گروه هلاك شدگانيم؟! در اين هنگام، آخرين آيه سوره شعراء در مدينه به رسول اكرم صلى الله عليه و آله نازل شد «٢»: