همين كره خاكى براى دو دلداده اسير عشق مجازى اتّفاق مى‌افتد، در شعر عاشورايى و شعر مقاومت نيز، صورت آسمانى اين عشق‌هاى لايزالى به تصوير كشيده مى‌شود.
كدام عشق را در اين عالم خاكى، آسمانى‌تر از عشق يك مادر به تنها فرزندش پيدا مى‌كنى كه او را با هزاران اميد و آرزو در دامن عاطفه‌آميز خود پرورانده و بعد همراه عاشوراييان زمانش به جبهه فرستاده باشد؟! و اينك با جسد متلاشى شده‌اى رو به رو مى‌شود كه خاطرات شيرين يك عمر او را تداعى مى‌كند، و شاعرى كه مى‌خواهد عواطف پاك و زلال اين مادر دلسوخته و فداكار را به تصوير بكشد، كدام سبك را مى‌تواند مناسب‌تر از سبك وقوع براى بيان واقعى اين حالات بيدلانه انتخاب كند؟!
مويه‌ها و دل‌بيقرارى‌هاى يك دختر خردسال در سوگ پدر شهيدى كه عميقاً دوستش دارد، بيتابى‌هاى يك خواهر با وفا در سوگ برادر شهيدى كه هنوز كوچ هميشگى او را باور نكرده است، آشفتگى و برافروختگى مادر مهربانى كه چشم به راه فرزندى نشسته است كه در آغوش پر مهر پدر جان سپرده، و دهها صحنه تكان دهنده ديگر، سوژه‌هاى مناسبى است كه مى‌تواند در سبك وقوع به بهترين شيوه ممكن، ترسيم شود.
اگر در سبك وقوع، موضوع عشق مجازى و خاكى مطرح است، در غزل عاشورايى دو دهه اخير عشق‌هاى آسمانى در نهايت روشنى به چشم مى‌خورد. بنابراين صورت افلاكى اين عشق‌هاى خاكى در شعر عاشورايى امروز، صورت متكامل موضوع سبك وقوع است و به تعبير ديگر، عشق- اين حادثه ناگهانى- در سبك وقوع، صورت زمينى خود را به نمايش مى‌گذارد و در شعر عاشورايى امروز، هيأت افلاكى‌اش را در