در بيت اوّل، هيچ ارتباط صورى و معنوى در ميان دو مصرع ديده نمى‌شود و شروع مصراع دوم آن با استفاده از دو مفهوم مجرّد و انتزاعى (: روح، وفا) به بيان عينى و ملموس مصراع اوّل لطمه زده است.
در بيت دوم، شاعر حرفى براى گفتن ندارد و نتوانسته است از «ايل خورشيد» هم براى سامان دادن به وضع پريشان اين بيت سود جويد.
در بيت سوم اگر ضمير فعل «داد» را به حضرت زينب عليها السلام معطوف كنيم. هيچ ارتباطى در ميان دو مصرع آن مشاهده نخواهيم كرد و به اصطلاح هر مصراع، ساز خود را خواهد زد! و اگر ضمير اين فعل را به سالار شهيدان عليه السلام برگردانيم (مرد ميدان و آتش) در ميان دو مصرع، ارتباطى برقرار مى‌شود فقط به خاطر آنكه در هر دو مصراع؛ از يك شخصيّت عاشورايى صحبت مى‌شود ولى به رغم اين ارتباط كمرنگ، هيچ تناسب و وجه مشابهتى در ميان واژه‌هاى آن موجود نيست. در واژه‌هاى مصراع اوّل (دست، خطر، روح، آيينه و سيما) فقط در ميان «آيينه» و «سيما» ارتباطى هست ولى در ميانه «دست» و «خطر» و «روح» ارتباطى نمى‌بينيم، اگر چه در ميان «خطر» مصراع اوّل و «دريا» ى مصراع دوم ارتباط كاملى وجود دارد و حالت پارادوكسى «دريا» و «آتش» نيز محلّ تأمّل است. بيان عينى مصراع اوّل با حضور «روح» و «خطر» كاملًا به خطر افتاده است! ولى به بيان ملموس مصراع دوم آسيبى نرسيده، چرا كه از واژه‌هايى با مفاهيم كاملًا حسّى استفاده شده است.
٤- اگر استفاده از مفاهيم «ذهنى» و «غير حسّى» در «شعر ديروز عاشورا امر بسيار رايجى بوده، شعر امروز عاشورا كه براى برقرارى ارتباط طبيعى‌تر با مخاطبان خود از «بيان عينى» و زبان «حسّى» سود