شكوه شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٢١

چشم ما، آيينه آسا غرق حيرت شد چو ديد
آن همه خورشيد اختر بار، روى نيزه‌ها «١»
تلاوت!
شاعران روزگار ما، به «كشف» گستره‌هايى نايل آمده‌اند كه حتَّى در تصوّر بسيارى از شعراى گذشته نمى‌گنجيد. وادى كربلا، وادى پر رمز و رازى است كه جاىْ جاى آن تجلّى گاه «مفاهيم ارزشى» است، مفاهيمى كه «برداشت» هاى بديعى را به شاعران دردآشنا، ارزانى مى‌دارد:
لب‌هاى وى، از داغ حكايت مى‌كرد؟
يا از عطش آب، روايت مى‌كرد؟!
گويى كه به عرش نيزه، از سوره عشق‌
هفتاد و دو آيه را تلاوت مى‌كرد «٢
شكوه شعر عاشورا ٣٣٣ ٤ - حضور مفاهيم ارزشى در شعر عاشورايى دو دهه اخير ..... ص : ٢٥٣
»
!
هفتاد و دو سوره بر خاك!
و هر از گاه كه اين «برداشت‌ها» رنگ احساسى و عاطفى محض به خود مى‌گيرد، با اوجى ستودنى در بُعد معنوى همراه است:
خورشيد، برين تيرهْ مغاك افتاده ست؟
يا بر سرِ نى، آن سر پاك افتاده ست؟