ابوالمعالى ميرزا عبدالقادر (بيدل) دهلوى (متوفّى ١١٣٣ ه.
ق) بلند آوازه‌ترين غزلپرداز هندى است كه در نازك‌انديشى، آفرينش مضمون خصوصاً خلق تركيبات بديع در سبك اصفهانى كم نظير بلكه بى‌همانند است.
غموضى كه هر از گاه در شيوه بيانى او ديده مى‌شود به خاطر حضور تركيبات تازه‌اى است كه در كلام او موج مى‌زند، و كسانى كه با شيوه كلامى او آشنايند، راز اين پيچيدگى‌ها را در عدم انس اديبانى جستجو مى‌كنند كه هنوز «شگرد بيدلانه» را در نيافته‌اند. به هر روى، اين غزلپرداز پر آوازه هندى على‌رغم مذهبى كه دارد (مذهب اهل تسنّن) در اظهار ارادت به خاندان عترت و طهارت و نيز معرفتى كه نسبت به اين ذوات مقدّس دارد، از بسيارى از شاعران نامْ آشناى شيعى پيشى مى‌گيرد.
يكى از شاخصه‌هاى بارز سبك اصفهانى، برقرارى ارتباط افقى در ميانه ابيات است و غالباً از ارتباط عمودى- كه از شاخصه‌هاى سبك عراقى است- پيروى نمى‌كند، چرا كه هر بيت داراى فضاى مستقلى است و هر غزل به تعداد ابياتى كه دارد، داراى تصاوير جداگانه است.
اين غزل بيدل (با نام: آينه در كربلاست) كه از غزليّات ماندگار اوست، استثنائاً داراى دو ارتباط «افقى» و «عمودى» است و فضاى ابيات پايانى او از عطر كربلا موج مى‌زند.
سايه دستى اگر ضامن احوال ماست‌
خاك ره بيكسى ست كز سرِ ما بر نخاست‌
دل به هوى‌ بسته‌ايم، از هوس ما مپرس‌
با همه بيگانه است آن كه به ما آشناست‌