مى‌شود كه ريشه در تحريفات عاشورا دارد.
خصلت عمده اين بحر طويل‌ها در حالت رَجَزى، روايى و تاريخى آنها است كه شنيدن آنها از زبان يكى از شخصيّت‌هاى عاشورايى آن هم با لحن مطنطن و دامنه‌دار در مراسم «شبيه‌خوانى‌ها» و عزادارى‌هاى نمايشى و سنّتى با تأثير مضاعفى همراه بوده‌است.
سَجْعى كه در اين بحر طويل‌ها وجود دارد به مجريان آنها اين امكان را مى‌داده كه پس از قرائت فرازهاى همگون، توقّف كوتاهى داشته باشند هم براى- به اصطلاح معروف- نفس تازه كردن و هم براى ايجاد آمادگى در ذهن مخاطبان براى شنيدن فرازهاى همگون ديگر.
چاوشى- يكى از بحر طويل‌سازان عاشورايى- بحر طويل معروفى دارد در دو بند (: دو قسمت)، بند اوّل آن به حكايت حضرت آدم و حوّا اختصاص دارد كه در بهشت، قصر زيبايى مى‌بينند كه متعلّق به حضرت زهرا عليها السلام است و در بند دوم، حضرت آدم از جبريل درباره آن قصر و مالك آن سؤال‌هايى مى‌كند و جواب‌هايى مى‌شنود و در نهايت در جريان شهادت امام حسن و امام حسين عليهما السلام قرار مى‌گيرد. فرازهايى از اين دو بند را مرور مى‌كنيم:
بند اوّل:
... تو بده گوش كه پرواز كند از سر تو هوش/ ازين تحفه «١» حكايت كه نمودند روايت زمه برج حيا شافعه روز قيامت كه در او هست فزون قدر و كرامت/ ز همه خلق جهان بيش، بزن چنگ به دامانْش مينديش ....