شكوه شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٨٦

يك علَم بى/ صاحب افتا/ ده ست/ چشمش امّا/ رو به صحرا/ هاست.
-/--U -/--U -/-/--U -/--U -
فاعلاتن/ فاعلاتن/ فاع/ فاعلاتن/ فاعلاتن/ فاع‌
اين قبيل اوزان دامنه‌دار و مطنطن عروضى به شاعر اين اجازه را مى‌دهد كه در فضاى آهنگين آن پرواز كند و در اين طَيران عاطفى، افق‌هاى جديدى را كشف كرده و به تصوير كشد، تصويرى كه از زبانى ساده و صميمى سرشار است و به راحتى مى‌تواند با مخاطبان خود ارتباط برقرار كند، ولى آيا در اوزان كوتاه عروضى نيز، اين گستره آوايى و عرصه بيانى در اختيار شاعر قرار مى‌گيرد؟! و شايد يكى از علل رويكرد شاعران معاصر به اوزان بلند و تازه عروضى ريشه در همين احساس داشته باشد كه در اوزان بلند و دامنه‌دار بهتر مى‌توان حركت كرد و گفتنى‌ها را فرياد زد. اهتمام شاعران امروز به كشف اوزان جديد و تلاشى كه در شكار «واژه‌هاى خوش آهنگ» از خود نشان مى‌دهند، غالباً به نتيجه مى‌رسد و حضور واژه‌هاى دوست داشتنى ولى كم سابقه، در شعر عاشورايى امروز، از همين تلاش حكايت دارد. چون در اين اثر به مقتضاى كلام از انواع شعر عاشورايى دو دهه اخير با اوزان مختلف و متنوّع سخن رفته است لذا براى پرهيز از اطاله دامنه مقال، به تبيين كاربرد اوزان كوتاه عروضى در قالب «مثنوى» و تطوّر آن در دو دهه اخير، بسنده مى‌كند.