٤- تنوّع در «وزن» و استفاده از قالب‌هاى نو و آزاد
تنوّعى كه در اوزان عروضى اشعار عاشورايى دو دهه اخير ديده مى‌شود، در پيشينه شعر عاشورا در زبان فارسى بى‌سابقه است.
از «اوزان كوتاه» گرفته تا «اوزان بلند» و از «اوزان معروف و «مأنوس» تا اوزان «نادر» و «كم سابقه» و هر از گاه «بى سابقه»، در شعر عاشورايى امروز مى‌توان سراغ كرد. صرف نظر از برخى «اوزان نامطبوع» و «بلند»- كه در برقرارى ارتباط با مخاطبان، غالباً دچار مشكل مى‌شوند- حضور ساير اوزان را به خاطر تنوّعى كه به «آهنگ» شعر عاشورايى معاصر بخشيده‌اند، بايستى به فال نيك گرفت، چرا كه هر «وزنى» مقتضيات خاصّ به خود را دارد و به شاعر اين اجازه را مى‌دهد كه در گستره واژگانى خود، «واژه‌ها» ى تازه‌اى را شكار كرده و سراغ «تركيبات جديدى» برود كه با «وزن» شعر هماهنگ‌تر باشد. استفاده از اوزان عروضى و يا قالب‌هاى آزاد در شعر عاشورايى از امور متداول است، ولى مطلبى كه در اين مورد ناگفته مانده است رعايت «تناسب وزن شعر» با حالت «حماسى»، «غمگنانه»، و يا «روائى» موضوع شعر عاشورايى است.
به بيان ديگر، اگر وزن عروضى شعر، آهنگ تند «حماسى» دارد بايد موضوعاً نيز با آن هماهنگى داشته باشد و گرنه استفاده از اوزانى كه- مثلًا- ضرباهنگ‌هاى حماسى دارند در موضوعات غمگنانه، به همان اندازه غير عادى است كه در بيان يك موضوع كاملًا «شاد» از اوزانى كه طبعاً ملال‌انگيزند، استفاده شود.
رمز ماندگارى غزليات حافظ، علاوه بر مفاهيم بلند عرفانى و حكمى،