چون هيچ كدام از آنها برايش جاذبه ندارد و نمى‌تواند در برقرارى ارتباط به او كمك كند.
يكى از عواملى كه از سادگى و صميميّت بيانى مى‌كاهد، تمايل به «باستان گرايى» است كه هرازگاه در شعر عاشورايى امروز حضور دارد.
درست است كه گاه شاعر براى وسعت دادن به «محدوده واژگانى» خود به ناگزير از «نمادهاى تاريخى» استفاده مى‌كند، ولى اين تنها راه وسعت بخشيدن به معلومات تاريخى براى شاعر نيست و چنان كه در ادامه همين بحث خواهيم ديد، مطالعه متون منقَّح تاريخى كربلا و حادثه عاشورا نقش مؤثّرى در غناى واژگانى شاعر از يك سو و اطّلاع‌رسانى صحيح از ماجراى كربلا به مخاطبان از سويى ديگر، ايفا مى‌كند.
اگر در شعر عاشورا از نمادهاى مسلّم و واقعى كربلا استفاده كنيم، بهتر از آن است كه در شاهنامه فردوسى به دنبال شخصيّت‌هايى بگرديم كه به صورت غير واقعى، صفات خارق‌العاده‌اى را يدك مى‌كشند، چرا كه به محض مرور يكى از اين شخصيّت‌هاى افسانه‌اى اوّلين چيزى كه در ذهن انسان نقش مى‌بندد غير واقعى بودن آنها است و همين دريافت است كه به ما اجازه نمى‌دهد اين شخصيّت‌ها را باور داشته باشيم و آنان را الگوى خود قرار دهيم، اى بسا كه شاعر براى تجسّم عينى بخشيدن به يك شخصيّت عاشورايى به سراغ «باستان گرايى» مى‌رود، ولى با تأثيرى كاملًا متضادّ در مخاطبان شعر خود، رو به رو مى‌شود، چرا كه هيچ «نماد تاريخى» نمى‌تواند جايگزين شخصيّت‌هاى عاشورايى باشد. اين نكته را هم نبايد از نظر دور داشت كه فراوانند واژه‌هايى كه داراى «مفاهيم بلند» و «بار ارزشى» ويژه‌اى هستند كه با لفظ درآميخته‌اند و چنان تار و پود