انديشگى» را به او بدهد.
تاريخ مصرف مفاهيم معنوى، انتزاعى و غير ملموس اگر كلّا سرنيامده باشد. به پايان خود نزديك مى‌شود. «صداقت»، «ايثار»، «مروّت» و مفاهيمى از اين دست، از ارزش‌هاى كليدى عاشورا به شمار مى‌روند و وظيفه شاعر اين روزگار براى نشان دادن اين مفاهيم ارزشى از بيان «عينى» و «مشهودى» بهره گرفتن است.
اگر شما نه يك بار كه صد بار در شعر عاشورايى خود، از مفاهيم غير مادّى و غير ملموس استفاده كنيد، مخاطب شعر شما، برداشت درستى از آنها نمى‌تواند داشته باشد، زيرا آنها را هرگز نديده و لمس نكرده است.
مثلًا اگر در شعر خود امام حسين عليه السلام را به‌عنوان «اسوه آزادگى» معرّفى كرده باشيد، چون «آزادگى» در شمار مفاهيم «معنوى» است و نمى‌توان آن را ديد و لمس كرد، مخاطب شعر نمى‌تواند تصوير درستى از آن را در ذهن خود مجسّم كند، ولى اگر بگوييم، حسين: فريادى بود كه در حنجره اصحاب وفادارش گل كرد، «فرياد» چون از مقولات «شنيدنى» است، قابل «درك» است و «حنجره» و «اصحاب» و «گل كردن» نيز از اجزاء «ملموس» جمله گفتارى ما است و مخاطب، برقرارى رابطه با اين جمله، با هيچ مشكلى رو به رو نمى‌شود.
على موسوى گرمارودى در «مثنوى عاشورايى» خود، قمر بنى هاشم حضرت عبّاس عليه السلام را به «سرو بلند باغ ايمان» و «قمرى شاخسار احسان» همانند و «دست» او را به «شاخ درخت با وفايى» و «جانى» را كه به راه دوست داده است به «ميوه باغ كبريايى» تشبيه كرده است، چرا كه مقوله‌هاى «ايمان»، «احسان»، «باوفايى» و «كبريايى» در شمار مقولات‌