سبقت در شهادت:
اگر شاعر ديروز از تأسّى اصحاب با وفاى امام حسين عليه السلام در روز عاشورا به يكديگر- براى حضور در ميدان جنگ و نايل آمدن به فيض «شهادت»- آگاه بود، و اين آگاهى، به او اجازه مى‌داد تا تصوير سايه روشنى از اين صحنه‌هاى پرشور را در شعر خود منعكس سازد، شاعر امروز كه بارها تكرار گونه‌اى از اين صحنه‌هاى بديع را در جبهه‌هاى جنگ تحميلى شاهد بوده، و يا از طريق رسانه‌هاى تصويرى در جريان اين فداكارى‌ها قرار گرفته است، «ذهنيّت» خود را با «عينيّت» در هم مى‌آميزد، و تصاوير روشن و شفّافى را مى‌آفريند كه درست به اندازه طول و عرض اين صحنه‌ها است. به اين رباعى تصويرى سيّده راضيه هاشمى توجّه كنيد:
آغوش بهشت، روى گلها وابود
از اشك، زمين كربلا دريا بود
وقتى كه درِ باغ شهادت، واشد
انگار ميان لاله‌ها دعوا بود! «١»
حسرت شهادت:
شاعر امروز كه با فروكش كردن شعله‌هاى جنگ تحميلى، فرصت تماشاى صحنه‌هاى «ايثار» و «فداكارى» را از دست داده است، و از اين كه نمى‌تواند به «خودآزمايى» در اين آزمون دشوار و زيباى الهى بپردازد، متأثّر است، ولى هنوز در فضاى «شهادت» تنفّس مى‌كند، آن هم شهادتى‌