آسيب ديد و خون جمع كثيرى از اهالى غيور و متديّن مشهد و زوّار حرم رضوى به زمين ريخته شد و با دستگيرى تعداد زيادى از مردم متديّن و آزاديخواه، اين نهضت خود جوش و مردمى نيز سركوب شد، ولى هنوز پس از گذشت قريب به يكصد سال از اين فاجعه، هنوز خاطره تلخ آن، خاطر هر ايرانى غيور و آزاده را برمى‌آشوبد و بى‌اختيار بر دلاورى‌هاى مردم نستوه مشهد و زايران متديّن بارگاه قدس رضوى، درود مى‌فرستد.
اين حادثه ناگوار، در شعر آن دوره بازتاب وسيعى داشت و شعراى آزاده را بر آن داشت تا با سرودن اشعارى در مذمّت اين يورش ناجوانمردانه بر جمعى بى‌سلاح و بى‌دفاع، انزجار باطنى خود را از حضور سالدات‌هاى روسى در جاى جاى كشور ايران خصوصاً خراسان و رفتار وحشيانه و غير انسانى آنان اعلام دارند.
براى نمونه، ابياتى از دو قصيده شيواى ملك‌الشّعراى بهار را كه در همين ارتباط سروده شده است، مرور مى‌كنيم. بهار در قصيده‌اى به اقتضاى انورى ابيوردى:
به سمرقند اگر بگذرى اى باد سحر
نامه اهل خراسان به برِ خاقان بر
قصيده سخته‌اى دارد كه اوضاع نابه‌سامان آن زمان را به تصوير كشيده است. ملك‌الشّعراى بهار به هنگام سرودن اين قصيده از خراسان به تهران تبعيد شده بود «١»:
بوى خون اى باد! از طوس سوى يثرب بر
با نبى بر گو از تربت خونين پسر