٢٩- ايشان آن كسانى هستند كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند؛ خوشى حال براى ايشان است و به خوبى بازگشت كنند.
٣٠- اينچنين فرستاديم ما تو را در ميان امتى كه گذشت پيش از ايشان امتهايى چند تا اينكه بخوانى بر ايشان آنچه را كه وحى كرديم ما به سوى تو؛ و ايشان كفر مى‌ورزند به خدا.
بگو: اوست پروردگار من كه معبودى نيست جز او، بر او توكل كردم و بازگشت من به سوى اوست.
٣١- و اگر قرآن قرآنى بود كه رانده مى‌شدند كوه‌ها از هيبت آن، يا پاره پاره مى‌شد زمين به واسطه عظمت آن، يا به زبان مى‌آمدند مردگان به آن قرآن، بر فرض بودن چنين قرآنى، كفار باز هم ايمان نمى‌آوردند. از براى خداست جميع كارها و به قدرتش اين امور و غير آن ممكن است. آيا نمى‌دانند آن كسانى كه ايمان آوردند كه اگر بخواهد خدا به اجبار، هدايت مى‌كند جميع مردم را ولى چون منافى با اختيار است نكند. و هميشه آن كسانى كه كافرند مى‌رسد ايشان را بليّه و مصيبتى كه از بيخ بركند ايشان را به سبب آنچه كردند از كردار زشت نسبت به پيغمبر و نسبت به مسلمانان؛ يا برسد آن بليه به موضعى كه نزديك است به خانه‌هاى ايشان كه رحمت و ترسش ايشان را فرا گيرد، تا وقتى كه بيايد وعده خدا كه نصرت مؤمنين و خذلان كافرين باشد.
البته خدا خلف نمى‌كند وعده خود را.
٣٢- و استهزا كرده شدند رسولانى كه پيش از تو بودند. و مهلت داديم آن كسانى را كه كافر شدند، بعد گرفتيم ايشان را به عقوبت خود. ببين كه چگونه است عقوبت من نسبت به ايشان!
٣٣- آيا كسى كه او نگهبان بر هر نفسى است به آنچه كسب مى‌كنند مثل بتهاى شماست؟ قرار دادند از براى خدا شريك؛ بگو اى پيغمبر: نام بريد كه چه كارى از اين بتها ساخته است تا بتوانند شريك خدا باشند؟ آيا خبر مى‌دهيد خدا را به چيزى كه نمى‌داند آن را در زمين و علم به شريك خود ندارد يا به صرف لفظ شريك خدا مى‌دانيد و حقيقتى ندارد؟ نه چنان است كه مى‌گويند بلكه زينت داده شده است براى كسانى كه كافرند مكر و حيله ايشان و بازداشته شدند از راه راست. و هر كه را كه گمراه كند خدا به بازگذاردنش به حال خود، پس، از براى او راهنمايى نيست؛ و نخواهد بود كسى كه او را به راه راست بدارد.
٣٤- از براى ايشان است عذاب در حيات دنيا؛ و البته عذاب آخرت سخت‌تر است.
و نيست براى ايشان از عذاب خدا نگاه‌دارنده‌اى.