١٧٩- و آفريديم ما از براى جهنم گروه بسيار از جنّ و انس را؛ (ايشان چون ايمان نياورند در دنيا و مستحق عذاب شوند مانند آن است كه براى جهنم خلق شدند). از براى ايشان است دلهايى كه نمى‌فهمند به آن دلها و چشمهايى كه نمى‌بينند به آن، و گوشهايى كه نمى‌شنوند به آن. آن گروه، چهارپايانند بلكه گمراه‌ترند از چهارپايان. ايشانند گروهى بى‌خبر.
١٨٠- و از براى خداست اسامى نيكو؛ پس بخوانيد خدا را به آن اسامى. و واگذار آن كسانى را كه مايل مى‌شوند به كجى در اسماء خدا؛ (كه توصيف مى‌كنند او را به صفاتى كه شايسته او نيست)، زود باشد كه جزا داده شوند به عمل خود.
١٨١- و از جمله كسانى كه خلق كرديم ما گروهى هستند كه راه مى‌نمايند مردم را به راستى و به آن راه راست برمى‌گردانند مردم را از راه باطل.
١٨٢- و آن كسانى كه تكذيب كردند آيات ما را به زودى به تدريج نزديك سازيم ايشان را به هلاكت، به طورى كه نفهمند.
١٨٣- و مهلت مى‌دهيم مر ايشان را؛ چون گرفتن من ايشان را بر وجه مخفى محكم و استوار است.
١٨٤- آيا فكر نمى‌كنند كه نيست در مصاحب ايشان. (كه محمد- صلّى اللَّه عليه و آله- است.) هيچ جنونى. و نيست آن پيغمبر مگر ترساننده آشكار.
١٨٥- آيا نظر نمى‌كنند در ملكوت آسمانها كه چگونه بى‌بند و پايه افراشته شده؟ و زمين كه چنين گسترده شده است؟ و آنچه خدا خلق كرده و ايجاد نموده از هر چيز از موجودات؟ و اينكه شايد نزديك شده باشد زمان مرگ ايشان؟ پس به كدام حديث ايمان مى‌آورند بعد از اين قرآن كه ايمان به آن نمى‌آورند؟!
١٨٦- هر كه را بگذارد خدا در گمراهيش؛ پس نيست راهنمايى براى او. و باز مى‌گذارد خدا ايشان را در طغيان خودشان حيران بمانند.
١٨٧- مى‌پرسند تو را از روز قيامت كه: چه وقت است قيام آن روز؟ بگو: جز اين نيست كه نزد پروردگار من است؛ پديدار نمى‌تواند كند كسى وقت قيامت را مگر خدا. سنگين است وقوع قيامت در آسمانها و زمين. نمى‌آيد شما را قيامت مگر ناگهان. چنان پرستش مى‌كنند از تو قيامت را مثل آنكه تو با مبالغه بسيار از آن سؤال كرده‌اى تا يافته اى وقت آن را. بگو: جز اين نيست كه علم آن نزد خداست؛ و ليكن بيشتر مردم نمى‌دانند كه جز خدا كسى وقت قيامت را نداند.