١٢- چون ببيند آتش دوزخ ايشان را از راه دور بشنوند از آتش آواز خروشيدن از فرط خشم و غريدن از شدت غضب را.
١٣- و چون انداخته شوند در مكان تنگى از دوزخ به زنجير آتشين درهم بسته، در آن مقام بر خود هلاكت بخواهند و نفرين كنند خود را.
١٤- گفته شود به ايشان كه: امروز يك هلاكت براى خود نخواهيد بلكه هلاكت بسيار بخواهيد كه اين خواستنها فايده نكند و از عذابتان نكاهد.
١٥- بگو اى پيغمبر! به مردم بى‌ايمان: اين عذاب جهنم آيا بهتر است يا بهشت جاويدى كه وعده‌گاه پرهيزكاران است؟ آن بهشت براى متقيان پاداش كردار است و بازگشتى است كه در آن قرار گيرند.
١٦- براى ايشان است در آن بهشت هر چه بخواهند. هميشه در آن باشند. اين بهشت دادن به متقين بر پروردگار تو وعده خواسته شده‌اى است كه آن را مؤمنين پرهيزكار از خدا خواهند.
١٧- و روزى كه جمع كند ايشان را خدا و آنچه را كه عبادت كردند سواى خدا و گويد خدا به آن معبودان باطل (چون عيسى و عزير و ملائكه هر يكى را طايفه خدا مى‌دانستند):
آيا شما گمراه كرديد بندگان مرا كه اين گروه كفارند يا اينكه ايشان خودشان گم كردند راه را؟
١٨- گويند ايشان: پاكى و پاكيزگى تو را سزد؛ سزاوار نبود براى ما كه سواى تو دوست گيريم آن هم كسانى را كه تو دشمن دارى ايشان را. و امر كنيم آنها را كه ما را پرستش كنند و ليكن تو بهره‌مند كردى در دنيا ايشان و پدرهاى ايشان را. و مهلتشان دادى تا كه فراموش كردند ياد تو را به او آنها در گمراهى قومى هلاك شده بودند.
١٩- گوييم به مشركين كه: شما را تكذيب كردند خدايان شما نسبت به آنچه مى‌گوييد از شرك؛ و نمى‌توانند اين خدايان، بگردانند عذاب را از شما و نه يارى كنند شما را.
و بدانيد هر كه ستم كند به خود از شما مردم به شرك يا عصيان، مى‌چشانيم او را عذاب بزرگى در آخرت.
٢٠- و نفرستاديم ما پيش از تو پيغمبران را مگر اينكه ايشان هم طعام مى‌خوردند و در بازارها راه مى‌رفتند و لوازم بشريت در ايشان بود، پس چه اعتراضى است كه در بشريت تو دارند؟ و گردانيديم بعضى از شما مردم را براى بعضى ديگر آزمايش، كه آيا صبر مى‌كنيد بر اذيت ايشان يا بى‌صبريد؟ و پروردگار تو بيناست به هر چيز.