٨٤- قرار ده براى من زبان راستى در ميان كسانى كه بعد از من آيند كه نام مرا به راستى و درستى در زبان خود جارى كنند؛ و نسبت به من ثنا خوان باشند.
٨٥- و بگردان مرا از وارثان بهشت پر نعمت.
٨٦- و بيامرز پدرم را (مقصود آزر عموى اوست كه پدر مى‌خواند) كه او از گمراهان بود.
٨٧- و رسوا و خوار مكن مرا در روزى كه برانگيخته مى‌شوند مردم.
٨٨- روزى كه نفع نمى‌دهد كسى را مال و نه اولاد.
٨٩- مگر كسى كه بيايد به پيشگاه خدا با دلى سالم و خالص از كفر و معصيت.
٩٠- و روزى كه نزديك شود بهشت به پرهيزكاران.
٩١- و روزى كه ظاهر شود دوزخ به گمراهان.
٩٢- و گفته شود به مشركين: كجايند خدايان شما كه عبادتشان مى‌كرديد.
٩٣- سواى خدا؟ آيا يارى مى‌دهند يا طلب يارى مى‌كنند در دفع عذاب از شما؟
٩٤- پس به روى در انداخته شوند در آتش بتها و گمراهان.
٩٥- و لشكرهاى شيطان به روى در آتش درانداخته شوند همگى آنها.
٩٦- گويند كافران در حالتى كه ايشان در آن جهنم دشمنى كنند با يكديگر: (چون در جهنم انواع عذابها بايد باشد اهل دوزخ به عذاب دشمنى با يكديگر هم مبتلا شوند حتى دوستانى كه در دنيا دوستى بى‌تقوا با يكديگر داشتند دوستى ايشان در آخرت مبدل به دشمنى گردد).
٩٧- قسم به خدا كه بوديم ما قطعاً در گمراهى آشكار.
٩٨- وقتى كه برابر مى‌كرديم شما بتها را به پروردگار عالميان.
٩٩- و گمراه نكردند ما را مگر گناهكاران پيشينيان كه تبعيت از ايشان كرديم و گمراه شديم.
١٠٠- پس امروز نيست ما را شفاعت كننده‌اى.
١٠١- و نه دوستى مهربان.
١٠٢- كاش ما را بازگشتى بودى به دنيا و ما از ايمان آورندگان مى‌شديم.
١٠٣- البته كه در اين خبر ابراهيم، آيت و نشانه‌اى است براى راه‌يابى گمراهان؛ ولى با اين بيانات ابراهيم و پندهاى او، باز هم بيشتر مردم ايمان نياوردند.
١٠٤- و البته پروردگار تو اوست نيرومند بر گمراهان و مهربان بر راه‌يافتگان.
١٠٥- تكذيب كردند قوم نوح همه پيغمبران را.
١٠٦- ياد كن وقتى را كه نوح گفت براى قوم خود كه برادر طايفگى ايشان بود: آيا پرهيزكار نشويد؟
١٠٧- البته من از براى شما پيغمبر امينى هستم.
١٠٨- پس بپرهيزيد از عذاب خدا و اطاعت كنيد مرا.
١٠٩- و نمى‌خواهم من از شما به رسالت خود هيچ مزدى. نيست مزد من مگر بر پروردگار عالميان‌
١١٠- بپرهيزيد از عقوبت خدا در بت‌پرستى؛ و اطاعت كنيد فرمان مرا در خداپرستى.
١١١- گفتند بت‌پرستان آيا ايمان آوريم تو را و حال اينكه پيروى كرده‌اند تو را بى‌قدران و فرومايگان؟ ننگ ماست كه با چنين مردمى هم كيش باشيم كه مردمانى رذلند.