٤٥- بگو اى پيغمبر: جز اين نيست كه مى‌ترسانم من شما را به سبب وحيى كه از خدا به من مى‌رسد. و نمى‌شنوند كرها دعوت به خدا را وقتى كه ترسانيده شوند؛ چون اعتنا به گفته تو نمى‌كنند گويى كرند.
٤٦- و البته اگر برسد به كفار اندك اثرى از عذاب پروردگار تو مى‌گويند: اى واى بر ما كه ظلم بر خود كرديم.
٤٧- و مى‌گذاريم ترازوهاى عدالت را در روز قيامت و ستم كرده نمى‌شود نفسى هيچ چيزى را اگر چه باشد به قدر دانه‌اى از خردل كه آن از كسى باشد بر ذمه ديگرى بياوريم آن را در حساب. و ما خود كفايت و كفالت كنيم حسابها را.
٤٨- و داديم ما موسى و هارون را كتابى كه جدا كننده بود ميان حق و باطل؛ و روشنى دهنده و پند بود از براى پرهيزكاران.
٤٩- آن كسانى كه مى‌ترسند پروردگار خود را در پنهانى و ايشان از هول قيامت ترسانند.
٥٠- و اين قرآن سخنى است با خير و منفعت كه فرو فرستاديم ما آن را آيا پس شما آن را انكار داريد؟
٥١- ما به ابراهيم رشادت و هوش داديم از پيش، و ما به حال او دانا بوديم.
٥٢- وقتى كه ابراهيم به پدر خود آزر (آزر عموى ابراهيم بود عمو را پدر مى‌خواند پدر ابراهيم «تارخ» است كه خداپرست بود آزر بت پرست بود ابراهيم جد پيغمبر است پدرش بايد خداپرست باشد.) و قوم خود گفت: چه چيز است اين مجسمه‌ها كه در پرستش آنها پايداريد؟
٥٣- گفتند: يافتيم ما پدران خود را كه به آنها عبادت مى‌كردند.
٥٤- ابراهيم گفت: شما و پدرانتان در گمراهى آشكار بوديد.
٥٥- گفتند: آيا تو ما را سخن حقى آوردى و به جدّ مى‌گويى يا تو شوخى مى‌كنى؟
٥٦- ابراهيم گفت: بلكه پروردگار شما پروردگار آسمان و زمين است؛ آن چنان خدايى كه آفريد آنها را و من بر آنچه گفتم از گواهانم.
٥٧- و قسم به خدا تدبيرى خفى نمايم البتّه در بتهاى شما بعد از اينكه پشت كنيد و برويد.