١١- آن كسانى كه متهم كردند عايشه را گروهى از خودتان هستند؛ اين دروغ و تهمت را بد ندانيد براى خود بلكه خير است براى شما كه در صبر بر آن اجر داريد. (عايشه در سفر جنگى با پيغمبر بود در برگشتن، شبى در منزلى براى رفع حاجت از اردو كنار رفت؛ چون برگشت ديد گلوبندش نيست، برگشت كه پيدا كند طول كشيد چون آمد، اردو رفته بود عايشه ماند آنجا در تاريكى دست ماليد گلوبندش را يافت. صفوان كه عقب مانده بود او را سوار كرد به اردو رساند. منافقين تهمت به عايشه و صفوان زدند. پيغمبر شنيد رنجيده شد. اين آيه در تبرئه عايشه آمد.) هر يك كه بهتان زدند، جزاى گناهانشان داده شود. و آن كس كه معظم آن بهتان را گفت از آن جماعت (كه عبد اللّه بن ابى سلول بود)، براى اوست عذابى بزرگ.
١٢- چرا آن گاه كه شنيديد اين را گمان نيك نبرديد به صفوان و عايشه كه طرف اين اتهام بودند، هم چنان كه مؤمنين و مؤمنات به نفسهاى خود گمان نيك برند چرا نيك بين نشديد و نگفتيد كه اين نسبت دروغى روشن است؟
١٣- آنان كه اين اتهام را زدند و اين سخن را شهرت دادند چرا نياوردند بر اين سخن چهار گواه؟ پس اكنون كه شاهد و گواه نياوردند بر گفته خود آن گروه نزد خدا دروغگويند.
١٤- اگر نبود فضل خدا بر شما و رحمت او در دنيا و آخرت هر آينه مى‌رسيد شما را در آنچه فرو رفتيد در آن اتهام به حريم پيغمبر عذابى بزرگ.
١٥- چون كه فرا گرفتيد اين سخن را به زبانهاى خود و گفتيد به دهنهاى خود آنچه را كه علم نداشتيد. و گمان كرديد آنچه گفتيد سهل و آسان است كه هيچ عقوبتى بر آن مترتّب نباشد؛ و حال اينكه اين سخن دروغ و اين تهمت، نزد خدا بزرگ است.
١٦- چرا آن وقت كه شنيديد اين سخن دروغ را نگفتيد نمى‌باشد و نمى‌رسد ما را اينكه تكلّم كنيم و سخن گوييم به اين گفتار ناهنجار، پاكى تو اى خداوند ما! و منزهى از اينكه در حرم پيغمبر تو چنين قدح توان كرد، اين نسبت به حريم پيغمبر بهتانى است بزرگ؟
١٧- پند مى‌دهد شما را خدا مبادا بازگرديد به مثل اين سخن هرگز اگر شما مؤمن هستيد.
١٨- و روشن كند خدا براى شما آيات را؛ و خدا داناى درستكار است.
١٩- آن كسانى كه دوست دارند فاش گردد بديها و شايع شود و شهرت گيرد كارهاى زشت درباره مؤمنين، براى ايشان عذابى دردناك است، در دنيا و آخرت، كه در دنيا بايد حد شرعى خورند و در آخرت عذاب آتش چشند. و خدا مى‌داند عذاب ايشان را و شما نمى‌دانيد.
٢٠- و اگر نبود فضل خدا بر شما و بخشش او و اينكه خدا با رأفت و مهربان است نسبت به مخلوق خود، هر آينه عذاب بر شما نازل مى‌شد در مقابل اين هتّاكيها و بى‌باكيهاى در معاصى و به عقوبتهاى سخت گرفتار مى‌شديد.