١٠٢- اگر باشى تو اى پيغمبر! در ميان قشونى كه با مخالفين جنگ مى‌كنند و خوف از دشمن باشد و بخواهى كه بر پاى دارى براى آنها نماز را، پس قشون را دو قسمت كن؛ با يك قسمت نماز بگزار در حالى كه با خود نگاه دارند اسلحه‌شان را. و در آن وقت كه به سجده مى‌روند بايد آن طايفه ديگر پشت سر شما بايستند و محافظت بكنند شما را از دشمن. يك ركعت كه با تو به جا آورند، ركعت ديگر را فرادى بگزارند و بروند به جاى دسته ديگر كه نماز نخوانده‌اند بايستند و آنها بيايند نماز بگزارند با تو. و اين دسته هم بايد با خود نگاه دارند سپر و كلاه خود و اسلحه خود را در وقت نماز. دوست دارند كفار هر گاه غافل بشويد شما از اسلحه خود و اسباب سفر خود پس حمله كنند به شماها يك حمله ناگهان. و باكى بر شما نيست اگر آزارى رسد شما را از باران، يا ناخوش باشيد كه برداشتن اسلحه موجب زحمت شود؛ در اين صورت اسلحه را در وقت نماز بگذاريد ولى اسباب حذر از دشمن از قبيل سپر و جوشن را با خود نگاه داريد و نماز بجا آوريد.
البته خدا مهيّا كرده است از براى كفار، عذابى خوار كننده.
١٠٣- وقتى نماز را به اتمام رسانديد پس ذكر كنيد خدا را و به ياد خدا باشيد در هر حال، ايستاده و نشسته و به پهلو خوابيده. وقتى كه اطمينان به هم رسانيد از دفع دشمن و رفع خوف، و قرار در وطن گرفتيد، پس بر پا داريد به تمام و كمال آداب نماز را و ديگر نماز شكسته نخوانيد. يا اگر هنوز در سفر هستيد ولى خوف نداريد نماز شكسته را با آداب بخوانيد كه نماز بر مؤمنين به وقتهاى معيّن نوشته شده است.
١٠٤- و كاهلى نكنيد در جستجوى دشمن در جنگ با كفار، اگر شما زخمدار و رنج ديده هستيد دشمنهاى شما هم همين طور زخم‌دار و متألمند. و اميدواريد شما رحمت خدا را و آنها اين اميد را هم ندارند. و خداوند دانا به كردار شما و درستكار است.
١٠٥- ما فرستاديم به سوى تو قرآن را به حق، كه حكم كنى ميان مردم به آنچه نماياند تو را خدا از احكام. و مباش براى نفع خيانتكاران دشمنى كننده‌اى با ديگران، كه دفاع از خائن كنى. (مردى از انصار زرهى امانت گرفت، چون صاحب زره مطالبه كرد منكر شد. اين دعوا را نزد پيغمبر- صلّى اللَّه عليه و آله- بردند. قوم انصار شهادت دادند كه:
او خيانت نكرده. پيغمبر صاحب زره را ملامت كرد كه: چرا تهمت زدى؟ اين آيه نازل شد و خيانت آن مرد انصارى ثابت شد).