١٤١- آن كسانى كه چشم داشت دارند به شما كه اگر فتحى در جنگ با كفار از جانب خدا نصيب شما شود مى‌گويند: آيا نبوديم ما با شما؟ و توقّع قسمتى از غنيمت كنند. و اگر فتح از براى كفار شد بگويند به كفار: آيا در اين پيشرفت شما ما بر شما فائق نبوديم؟
(و بيشتر مدخليت نداشتيم كه اساس فتح براى شما فراهم كرديم و شما را بر اسرار ايشان مطلع ساختيم؟) و مانع غلبه مؤمنين شديم، به اينكه با آنها همراهى نكرديم؟ و به اين اظهارات توقّع غنيمت از آنها مى‌كنند. پس خدا حكم مى‌كند ميان شما مؤمنين و منافقين در روز قيامت. و هرگز قرار نداده خدا از براى كفار بر مؤمنين راهى را كه به آن راه بر ايشان استيلا جويند.
١٤٢- منافقين حيله مى‌كنند با خدا و خدا حيله كند با ايشان. (در قيامت واگذارد ايشان را كه در پى مؤمنين به سمت بهشت روند؛ چون به بهشت رسند زبانه آتش، ايشان را به خود فرا گيرد. اينطور خدعه كند خدا با منافقين در قيامت.) و وقتى بايستند به نماز، بايستند به كسالت. مى‌نمايانند نماز خود را به مردم و ياد خدا نمى‌كنند مگر كمى.
١٤٣- منافقين متحيّر و مترددند ميان مسلمين و كفار، نه از روى حقيقت مسلمانند كه يك جهت با مسلمين باشند و نه صلاح خود را مى‌دانند كه اظهار كفر كنند. و هر كس را كه به استحقاقش خدا گمراه نمايد به گرفتن توفيق خود از او پس نخواهى يافت براى او راهى.
١٤٤- اى مؤمنين! كفّار را دوست خود نگيريد عوض مؤمنين. آيا مى‌خواهيد قرار دهيد براى خدا بر خود حجتى هويدا كه به آن حجت شما را مؤاخذه نمايد؟
١٤٥- البته منافقين در طبقه زيرين از طبقات آتش هستند و نخواهى يافت از براى آنها يار و ياورى.
١٤٦- مگر آن كسانى كه توبه كردند از نفاق و اصلاح كردند كارهاى فاسد خود را و متوسل به خدا شدند و خالص كردند دين خود را براى خدا؛ پس ايشان در قيامت با مؤمنين محشور شوند. و به زودى بدهد خدا مؤمنين را مزدى بزرگ.
١٤٧- چرا عذاب كند خدا شما را اگر شكر نعمتش كنيد و به فرمانش ايمان بياوريد. و خدا قبول كننده شكر شكرگزاران و دانا به حال ايشان است.