٨٨- آن كسانى كه كافر شدند و بازداشتند و منع نمودند مردم را از راه خدا كه شريعت و منهاج مسلمانان است زياد گردانيم ما آنها را عذابى بر عذابشان به سبب آنچه فساد كردند در راه خداپرستى.
٨٩- و ياد آور روزى را كه برانگيزيم در هر امتى شاهدى برايشان از جنس خودشان كه بشرند چون پيغمبرشان يا ولى امرشان و بياوريم تو را شاهد بر اين امت. فرستاديم بر تو قرآن را در حالتى كه روشن‌كننده هر چيزى است از امور دين و دنيا و راهنما و رحمت و مژده دهنده است مسلمانان را.
٩٠- البته خدا امر مى‌كند به عدالت كردن و احسان نمودن و عطا كردن به خويشان. و نهى مى‌كند از كارهاى زشت پنهان و كردار بد آشكار و ستم كردن بر مردم. موعظه و نصيحت مى‌كند خدا شما را شايد پند بگيريد.
٩١- وفا كنيد به عهد خدا اگر عهد يا نذرى كرديد. و مشكنيد قسمها را بعد از استوار كردن آن. چون قرار داديد خدا را بر خودتان كفيل در قسمى كه ياد كرديد پس آنچه سوگند برايش ياد كرديد در آن پايدار باشيد؛ البته خدا مى‌داند آنچه را كه مى‌كنيد.
٩٢- و نباشيد مثل زنى كه واتابيد ريسمان تابيده خود را بعد از استحكام در تابيدن آن؛ (زنى بود در عرب كم عقل نامش «ريطه» از صبح تا شام پشم مى‌ريسيد محكم بعد تمام آنها را باز مى‌كرد). مگيريد قسمهاى خود را مكر و خيانت ميان خود چون جمعيتى را زيادتر از جمعيت ديگر يافتيد كه به محض اينكه مى‌بينيد كفار را كه از حيث جمعيت و ثروت زيادتر از مؤمنين هستند قسمهاى مؤكد خود را در وفاى با پيغمبر مى‌شكنيد و به آنها مى‌پيونديد. جز اين نيست كه خدا مى‌آزمايد شما را به امر به وفاى عهد تا وفاكننده به عهد و قسم، از شكننده آن آشكار گردد؛ و تا اينكه ظاهر كند البته براى شما در روز قيامت آنچه را كه در آن اختلاف مى‌كرديد.
٩٣- و اگر بخواهد خدا به اجبار شما را يك امت مى‌كند همه با ايمان و ليكن بازگذارد خدا به گمراهى به سبب سركشى و عصيانش هر كه را مى‌خواهد؛ و هدايت مى‌كند به توفيق خود هر كه را مى‌خواهد، و لايق توفيق مى‌داند. و البته سؤال كرده مى‌شويد شما از آنچه مى‌كرديد.