٣٦- و چه بسيار هلاك كرديم پيش از قوم تو از اهل روزگار، كه ايشان سخت‌تر بودند از كفار قريش از حيث نفوذ و قدرت. راه مى‌ساختند و احداث جاده مى‌كردند در شهرها، و بلاد را به هم ارتباط مى‌دادند. آيا براى ايشان با تهيه اين راه‌ها و اتصال اين شهرها، هيچ گريزگاهى شد از مرگ؟
٣٧- البته در آنچه ذكر شد پند است براى كسى كه او را دلى آگاه باشد يا فرا دارد گوش خود را به پند و اندرز. و او حاضر باشد به دل براى پذيرفتن آن.
٣٨- و آفريديم ما آسمانها و زمين را و آنچه ميان آسمان و زمين است در شش روز. و نرسيد ما را هيچ تعبى در اين آفرينش و سازمان.
٣٩- صبر كن اى پيغمبر! بر آنچه مى‌گويند. و تسبيح كن به حمد پروردگار خود پيش از طلوع آفتاب و نماز صبح بگزار، و پيش از غروب آفتاب و نماز ظهر و عصر بخوان.
٤٠- و بعضى از شب را تسبيح كن و نماز شام و خفتن بيار. و ديگر تسبيح كن در پى سجده‌ها خدا را.
٤١- و گوش فرا دار و بشنو صيحه قيامت را آن روز كه ندا كند ندا كننده‌اى از مكانى كه نزديك است به هر كس.
٤٢- روزى كه بشنوند همه مردم صيحه قيامت را درست، آن روز روز بيرون آمدن از قبرهاست.
٤٣- البته ما جان دهيم و جان ستانيم و به سوى ماست بازگشت همه.
٤٤- روزى كه بشكافد زمين از مردگان و بيرون آيند از قبر شتابان، اين برانگيختنى است بر ما آسان.
٤٥- ما داناتريم به آنچه مى‌گويند؛ و نيستى تو بر ايشان جبر كننده كه ايمان آرند. پس پند بده به موعظه قرآن هر كه را كه ترسان است از وعده عذاب من.
سوره ذاريات‌
مشتمل است بر شصت آيه در مكه نازل شده است به نام خداوند بخشاينده مهربان‌
١- سوگند به بادهاى پراكنده كننده ابرها كه پراكندگى عجيبى است.
٢- سوگند به ابرهايى كه بردارنده‌اند بار گران باران را.
٣- قسم به كشتيهاى رونده كه به آسانى حركت كنند.
٤- قسم به تقسيم كنندگان كارها كه فرشتگانند. (در قسمهايى كه خدا در اول بعضى از سوره‌ها به موجودات ياد نموده دو وجه گفتند: يكى آنكه: در تمام اينها كلمه «رب» مقدر است و معنى چنين است: قسم به پروردگار بادها و ابرها و غيره. دوم آنكه: خدا به خود موجودات قسم ياد نموده به ملاحظه آنكه آثار صنع خدا و دليل بر قدرت كامل او هستند. پس در حقيقت به قدرت خود كه زيبنده بزرگى است قسم ياد نموده است).
٥- به اينها قسم است كه آنچه وعده كرده شويد از حساب و كتاب و ثواب و عقاب، البته راست است.
٦- و روز قيامت واقع شود.