ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٢ - اعتراف بصرى در برابر علما

مدّعيان دروغين‌

قسمت سوم‌

مجتبى السادة

مترجم: سيد شاهپور حسينى‌

اشاره:

در قسمت‌هاى پيشين اين مقاله به چگونگى شكل‌گيرى گروه‌هاى مدّعى سفارت و نيابت امام زمان (ع) در بحرين پرداختيم. در اين قسمت، نگارنده محترم مقاله، فرجام ايشان و مدّعاى يكى ديگر از اين گروه‌ها را در عراق بيان مى‌كند.

اعتراف بصرى در برابر علما

علما و فضلاى بحرين به مقابله با حركت شوم سفارت و نيابت پرداخته، با قدرت با آن برخورد كردند. آنها از مؤسس اين حركت براى شركت در جلسه‌اى كه جمع كثيرى از علما حضور داشتند، دعوت كردند و با او به بحث و جدل پرداختند تا اينكه او اظهار ناتوانى كرد و تسليم شد و به باطل بودن عقايد و تفكراتى كه آن را ترويج مى‌كرد، اعتراف نمود و طى نامه‌اى، اين‌گونه اشتباه خود را بيان كرد. متن اعتراف‌نامه او به اين صورت بود.

من كه مدّعى ارتباط با حضرت حجّت (عج) بودم، اعتراف مى‌كنم ادّعا مى‌كردم در خواب، امام (ع) و چهار نايب ايشان را- به ويژه نايب سوم، حسين بن روح (رض)- را مى‌ديدم و به مردم مى‌گفتم: امام (ع) به من اشاره مى‌كرد كه ايشان را از طريق انجام برخى اعمال و خواندن برخى دعاها كه در كتاب‌هاى دعا آمده در خواب ببينم. من در آن زمان نمى‌دانستم كه بر خواب و رؤيا هيچ حكم شرعى مترتّب نمى‌شود، امّا پس از ديدار با علماى اعلام و قانع شدن اينجانب به اينكه بر خواب و رؤيا هيچ حكم شرعى مترتب نمى‌شود و اينكه تكيه بر آن در دين خداوند پاك جايز نيست و پس از آنكه براى اينجانب اثبات شد كه در زمان غيبت كبرا و پيش از خروج سفيانى و پيش آمدن نشانه صيحه، نيابت و سفارت از ايشان و نواب ايشان، قابل قبول نيست، زيرا آنها در اين زمان در قيد حيات نيستند، با توجه به همه اينها، در محضر علماى اعلام، درستى همه اينها را از جانب خود مردود مى‌شمارم و خود را مسئول كارهاى كسانى كه به مقتضاى اين خواب‌ها ممكن است انجام دهند، نمى‌دانم و از آن برائت مى‌جويم. و اگر