٢. امام عصر (ع) بنابر روايت و حكايت فوق و برداشتى كه بزرگان از آن دارند از سرِ بزرگوارى و عنايت به شيعيان خود در تشييع جنازه آنان حاضر شده، چه بسا كه بر آنان نماز بخوانند.

٣. راهِ كسب رضايت خدا و امام زمان (ع)، رعايت حدود و حقوق الهى است.

٤. خواهران بزرگوار و بانوان عالى مقدار ما بدانند كه پوشش‌هاى نامناسب و آرايش‌هاى نامتعارف و اساساً عدمِ رعايتِ مسائل شرعى، دلِ امام حاضر و ناظر را مى‌رنجاند و او را آزرده خاطر مى‌سازد.

٥. دختران مسلمانِ ما قدر و قيمتِ حجاب و عفاف خود را دانسته و بدانند كه مادرانِ عفيف ما سختى‌ها و تلخى‌ها و عُسرت‌ها و غُربت‌هاى فراوانى را تحمل كرده‌اند. مانند بانوى داستان اوّل كه به شهادت امام عصر (ع)، هفت سال خود را در خانه حبس كرد تا كسى را ياراى دست‌اندازى به حِرمت و حريم او نباشد. مبادا امروز آن را به قيمت رنجاندن دل امام زمان (ع) از كف فرو نهيم.

٦. بياييم كارى كنيم كه اگر در زمان حياتِ خود چشمان گنهكار ما توفيق ديدار آن عزيز را نيافت، لااقل به هنگام مرگ و تشييع جنازه و نماز، از سر لطف و بزرگوارى، قدمى رنجه نمايد و در آن لحظه شرمنده و سرافكنده‌شان نباشيم.

٧. در حكايت شطيطه نيشابورى، امام كاظم (ع) يك درهم او را بر سى هزار دينار و پنجاه هزار درهم افرادِ بى بهره از ولايت ترجيح دادند و تنها وجه اندكِ او را پذيرفتند و اين مطلب يعنى در آموزه‌هاى آسمانى اصل بر كيفيت عمل است نه كميّت.

٨. بى‌بى شطيطه كه به اين مقام مى‌رسد تا كه امام معصوم (ع) قطعه‌اى از پارچه كفن خود را به او مى‌بخشد و از مدينه به نيشابور مى‌آيد و بر او نماز مى‌گذارد، به پرداخت حقوقِ شرعى خود التزام داشته و از اداى آن خجالت نمى‌كشيده و از سرزنشِ سرزنش‌كنندگان پروايى نداشته است.

و نكته‌هاى ناب ديگرى در ميان اين دو حكايت از اين دو بانوى بزرگوار مى‌توان يافت كه خوانندگان موعود خود آنها را برداشت خواهند كرد.

سخن را با بيانى از حافظ، خطاب به آن امامِ مهربان به پايان مى‌بريم و عرضه مى‌داريم:

قدم دريغ مدار از جنازه حافظ

كه گرچه غرق گناهست مى‌رود به بهشت‌[٢]