مرحوم آيت‌الله سيّد محمّد باقر مجتهد سيستانى- پدر بزرگوار مرجع عالى قدر شيعه حضرت آيت‌الله العظمى حاج سيّد على سيستانى (حفظه‌الله تعالى) براى آنكه به محضر مقدّس امام زمان (عج) شرفياب شود، ختم زيارت عاشورا را در چهل جمعه، هر هفته در مسجدى از مساجد شهر آغاز مى‌كند.

ايشان در اين ارتباط فرموده‌اند: در يكى از جمعه‌هاى آخر، ناگهان شعاع نورى را مشاهده كردم كه از خانه نزديكِ به آن مسجدى كه در آن مشغول به زيارت عاشورا بودم، مى‌تابيد. حال عجيبى به من دست داد، از جاى برخاستم و به دنبال آن نور، به درِ آن خانه رفتم. خانه‌اى كوچك و فقيرانه‌اى بود كه از درون آن نور عجيبى مى‌تابيد. در زدم. وقتى در را باز كردند، مشاهده كردم كه حضرت ولى‌عصر (ع) در يكى از اتاق‌هاى آن خانه تشريف دارند، ضمناً در آن اتاق جنازه‌اى را ديدم كه پارچه سفيدى روى آن كشيده بودند.

وقتى كه من وارد شدم و اشك ريزان سلام كردم، حضرت به من فرمودند:

چرا اين گونه دنبال من مى‌گردى و اين رنج‌ها را متحمّل مى‌شوى؟ مثل اين باشيد (در حالى كه اشاره به آن جنازه مى‌كردند) تا من خود به دنبال شما بيايم.

بعد فرمودند:

اين بانويى است كه در دوران بى‌حجابى (كشف حجاب رضاخانى) هفت سال از خانه بيرون نيامد تا مبادا نامحرم او را ببيند.[١]

مرحوم علّامه شهيد سيّد محمّد تقى موسوى اصفهانى (ره) در مكيال المكارم آنجا كه بخشى اندك از حقوق و مراحمِ آن حضرت را نسبت به شيعيان برمى‌شمارد مى‌نويسد: [امام عصر (ع) در تشيع جنازه شيعيان حاضر مى‌شود] و دليلِ بر اين مطلب را حكايت بانوى بزرگوار و پرهيزگارى به نام «شطيطه نيشابورى» مى‌داند كه امام كاظم (ع) بر سر جنازه او در نيشابور حاضر شدند و بر پيكر او نماز گذاردند و در پايان مراسم، به هنگام بازگشت فرمودند:

من و امامان ديگر بايد كه بر جنازه‌هاى شما حاضر شويم، در هر جا كه از دنيا برويد، پس تقواى خدا را در خود حفظ كنيد.

صاحب مكيال المكارم با عنايت به اين سخن امام كاظم (ع) كه با «بايد» تأكيد شده و همچنين حكايتِ بانوى بزرگوار «بى‌بى شطيطه» كه در ادامه خواهد آمد، بر اين باور است كه امام زمان (ع) از سرِ لطف و بزرگوارى، حتماً بر جنازه دوستان و شيعيان خالص خود حاضر مى‌شوند و براى آنان طلب رحمت مى‌كنند و بر آنان نماز مى‌گذارند.[٢]

از آن جايى كه حكايت بى‌بى شطيطه با داستان و حكايتى كه در آغاز مقاله از زبان پدر آيت‌الله العظمى سيستانى آمد مشابهت‌هايى دارد. در اينجا مختصرِ اين روايت را از مكيال‌المكارم و رياحين الشريعه مى‌آوريم و در پايان به چند نتيجه و برداشتِ آن اشاره مى‌كنيم. اميد كه براى همه دوستداران امام زمان (عج) آموزنده و خصوصاً براى جامعه زنان اين كشور راهگشا باشد. اين حكايت و روايت را مرحوم علّامه‌