ابهام‌هاى موجود در زمينه فلسفه و چرايى غيبت آخرين حجّت حق، حضرت مهدى (ع)، از يك سو، و سختى‌ها و ناگوارى‌هاى بسيارى كه در دوران غيبت و حضور نداشتن امام (ع) در جامعه به مردم روى مى‌آورد، از سوى ديگر، گاه موجب مى‌شود كه گروهى زبان به گلايه يا، خداى نخواسته، اعتراض بگشايند كه: مگر ظلم و بى‌عدالتى و فساد و فحشا به نهايت خود نرسيده است، پس چرا خداوند وعده خود را محقّق نمى‌سازد و حجّتش را آشكار نمى‌كند؟ آيا ديگر زمان رهايى انسان‌هاى در بند فرا نرسيده است؟ آيا ديگر زمان آن نشده كه به دوران ديرپاى ظلمت و تاريكى در كره زمين پايان داده شود؟ چرا امام مهدى (ع) اين همه ظلم و فساد را مى‌بيند، امّا ظهور نمى‌كند؟ و ...

قطعاً توان، درك و ظرفيت تحمل مردم متفاوت است و چه بسا كه با افزون شدن امواج ناملايمات و سرعت گرفتن توفان فتنه‌ها گروهى به گرداب يأس و نااميدى دچار شوند و به انكار اصل وعده ظهور منجى موعود بپردازند؛ از اين روست كه پيشوايان معصوم امّت (ع) در موارد متعددى از مردم خواسته‌اند كه با دعا و التجا به درگاه خداوند از او بخواهند كه به آنها پايدارى، شكيبايى و استوارى عطا كند تا بتوانند در مقابل فتنه‌ها و آشوب‌هاى عصر غيبت مقاومت كنند و ايمان و اعتقاد راستين خود را تا زمان ظهور حفظ نمايند. از آن جمله مى‌توان به اين بخش از زيارت حضرت صاحب‌الزّمان (ع) اشاره كرد:

خداوندا! مرا بر دين خود پايدار دار و به طاعت خود وادار ساز. قلبم را براى ولى امرت نرم كن و مرا از آنچه آفريدگانت را با آن مى‌آزمايى معاف فرما و به طاعت ولى امرت ثابت قدم بدار. همو كه از آفريدگانت نهانش داشتى و به اذن تو از ديده‌ها پنهان شد و فرمان تو را انتظار مى‌كشد.

تو دانايى به وقتى كه به صلاح ولى امر توست تا اجازه‌اش دهى امرش را آشكار كند و پرده [غيبت‌] اش را بردارد، بى آنكه تو را معلمى باشد. پس مرا بر اين امر شكيبا ساز تا دوست ندارم تعجيل در آنچه را كه تو به تأخير انداخته‌اى و تأخير در آنچه تو تعجيلش را خواسته‌اى و پرده برداشتن از آنچه تو پوشيده‌اش داشته‌اى و كاوش در آنچه تو نهانش داشته‌اى و به ستيز برنخيزم با تو در آنچه كه تدبير فرموده‌اى و نگويم: «براى چه، چگونه و چرا ولى امر ظهور نمى‌كند، با اينكه زمين از ستم پر شده است؟» و همه كارهايم را به تو وامى‌گذارم.

آرزو مى‌كنيم كه خداوند به همه توفيق شكيبايى در ناملايمات، پايدارى در سختى‌ها و استوارى در انجام وظيفه عطا كند، تا بتوانيم با ايمانى پسنديده و اعمالى شايسته به خدمت ولى و صاحب خود حاضر شويم و پاداش صبر و بردبارى خود را از دست آن امام بزرگوار دريافت كنيم. آمين يا رب العالمين.

همچنين در دعاى ديگرى كه از ناحيه مقدّس خود حضرت، توسط نايب ايشان در زمان غيبت كبرى صادر شده است، مى‌خوانيم:

خدايا ... مرا در اطاعت از ولى امر خود كه او را از خلق خويش پنهان ساخته‌اى، ثابت قدم بدار. او با اجازه تو از مخلوقات غايب شده و در انتظار امر تو است.[١]

پى‌نوشت‌ها:

١. سوره هود، آيه ٩٣ و سوره يونس، آيه ٢٠.

[٢]. جمال الاسبوع، فصل ٤٧، ص ٣١٦.